M6:893 — بعد از آن خلوت بدیدش پند داد / کز جهودان خفیه می‌دار اعتقاد

این بیت لحظه‌ای کلیدی در داستان شکنجه شدن بلال حبشی را به تصویر می‌کشد. «صدیق» که در اینجا اشاره به ابوبکر، یار نزدیک پیامبر اسلام، دارد، از دیدن رنج بلال و شنیدن فریادهای «احد احد» او عمیقاً متأثر می‌شود. او که بوی آشنای عشق الهی را از این فریادها استشمام کرده، از سر دلسوزی و خیرخواهی، راهکاری عملی و عقلانی به بلال پیشنهاد می‌دهد.

توصیه‌ی او، یعنی پنهان داشتن ایمان (که در فقه به آن «تقیه» می‌گویند)، راهی برای رهایی از شکنجه‌ی جسمی است. ابوبکر از موضع عقل و مصلحت‌اندیشی سخن می‌گوید و می‌خواهد جان یک مؤمن را نجات دهد. اما مولانا این صحنه را می‌آفریند تا تقابل میان «عقل مصلحت‌بین» و «عشق بی‌پروا» را به نمایش بگذارد. بلال، همان‌طور که در ابیات بعدی مشخص می‌شود، سرشار از عشقی است که دیگر در قالب عقل و احتیاط نمی‌گنجد. عشق، توبه‌ی او از ابراز ایمان را می‌بلعد و او را به مرحله‌ای می‌رساند که تن را تسلیم بلا می‌کند، چرا که وجودش از عشق به معشوق پر شده و جایی برای پنهان‌کاری و توبه باقی نمانده است.