پوری غزل ↗

1. 1 نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر·خسروی باید که نوشم زان لب شیرین شکر
2. 2 بلک دریاییست عشق و موج رحمت می‌زند·ابر بفرستد به دوران و به نزدیکان گهر
3. 3 صد سلام و بندگی ای جان از این مستان بخوان·جام زرین پیش آر و سیم بر ای سیمبر
4. 4 پشت آنی تو که پشتش از غم و محنت شکست·آب آنی که ندارد هیچ آبی بر جگر
5. 5 پخته شد نان دلی کز تف عشق تو بسوخت·شد زبردست ابد آن کز تو شد زیر و زبر
6. 6 زان سر مستانش رست از خنجر قصاب مرگ·که نبودند اندر این سودا چو ساطوری دوسر
7. 7 می بیار ای عشق بهر جان فرزندان خویش·محو کن اندیشه‌ها را زان شراب چون شرر
8. 8 دی بدادی آنچ دادی جمع را‌، ای میر‌ِ داد·بخش امروزینه کو‌؟ ای هر دمی بخشنده‌تر
9. 9 بس کن و پرده دگر زن تا نگردد کس ملول·می‌پَر از باغی به باغی‌، این چنین کن پر شکر