پوری غزل ↗

1. 1 ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش·در جهان هر مرد و کاری مرد کار خویش باش
2. 2 هر یکی زین کاروان مر رخت خود را رهزنند·خویشتن را پس نشان و پیش بار خویش باش
3. 3 حسن فانی می‌دهند و عشق فانی می‌خرند·زین دو جوی خشک بگذر جویبار خویش باش
4. 4 می‌کشندت دست دست این دوستان تا نیستی·دست دزد از دستشان و دستیار خویش باش
5. 5 این نگاران نقش پرده آن نگاران دلند·پرده را بردار و دررو با نگار خویش باش
6. 6 با نگار خویش باش و خوب خوب اندیش باش·از دو عالم بیش باش و در دیار خویش باش
7. 7 رو مکن مستی از آن خمری کز او زاید غرور·غره آن روی بین و هوشیار خویش باش