دیوانِ شمس› غزل ۱۷۴۱› بیت ۲ → پچھلا · اگلا ←
دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۴۱
- به جز که کور نخواهد که من به هیچ سبب به سوی ظلمت از آن شمع صد طراز روم
G1741:2
آپ کی زبان
آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:
ai-draft · gemini-2.5-pro
اس بیت کی شرح
ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:
پوری غزل ↗
- 1 به کوی عشق تو من نامدم که بازروم·چگونه قبله گذارم چو در نماز روم
- 2 به جز که کور نخواهد که من به هیچ سبب·به سوی ظلمت از آن شمع صد طراز روم
- 3 کدام عقل روا بیند این که من تشنه·به غیر حضرت آن بحر بینیاز روم
- 4 براق عشق گزیدم که تا به دور ابد·به سوی طره هندو به ترکتاز روم
- 5 شب چو باز و بط روز را بسوزد پر·چو در سحر به مناجات او به راز روم
- 6 چو چشمبند قضا راه چشم بسته کند·به بوی عنبریش چشمها فرازروم
- 7 به خاک پای خداوند شمس تبریزی·که چون شدم ز وی از دست سرفراز روم
ganjoor: sh1741 · public domain