پوری غزل ↗

1. 1 ساقی اگر کم شد میت دستار ما بستان گرو·چون می ز داد تو بود شاید نهادن جان گرو
2. 2 بس اکدش و بس کدخدا کز شور می‌های خدا·کرده‌ست اندر شهر ما دکان و خان و مان گرو
3. 3 آن شاه ابراهیم بین کادهم به دستش معرفت·مر تخت را و تاج را کرده‌ست آن سلطان گرو
4. 4 بوبکر سر کرده گرو عمر پسر کرده گرو·عثمان جگر کرده گرو و آن بوهریره انبان گرو
5. 5 پس چه عجب آید تو را چون با شهان این می‌کند·گر ز آنک درویشی کند از بهر می خلقان گرو
6. 6 آن شاهد فرد احد یک جرعه‌ای در بت نهد·در عشق آن سنگ سیه کافر کند ایمان گرو
7. 7 من مست آن میخانه‌ام در دام آن دردانه‌ام·در هیچ دامی پر خود ننهاده چون مرغان گرو
8. 8 بهر چه لرزی بر گرو در کار او جان گو برو·جان شد گرو ای کاشکی گشتی دو صد چندان گرو
9. 9 خامش رها کن بلبلی در گلشن آی و درنگر·بلبل نهاده پر و سر پیش گل خندان گرو