دیوانِ شمس› غزل ۲۳۹ → پچھلا · اگلا ←
دیوانِ شمس · G239 · ۱۲ اشعار
غزل شمارهٔ ۲۳۹
کسی بھی بیت کو اس کے اپنے صفحے کے لیے کھولیے — مفہوم، شرح، مشکل الفاظ۔
- G239:1 کرانی ندارد بیابان ماقراری ندارد دل و جان ما
- G239:2 جهان در جهان نقش و صورت گرفتکدامست از این نقشها آن ما
- G239:3 چو در ره ببینی بریده سریکه غلطان رود سوی میدان ما
- G239:4 از او پرس از او پرس اسرار ماکز او بشنوی سر پنهان ما
- G239:5 چه بودی که یک گوش پیدا شدیحریف زبانهای مرغان ما
- G239:6 چه بودی که یک مرغ پران شدیبرو طوق سر سلیمان ما
- G239:7 چه گویم چه دانم که این داستانفزونست از حد و امکان ما
- G239:8 چگونه زنم دم که هر دم به دمپریشانترست این پریشان ما
- G239:9 چه کبکان و بازان ستان میپرندمیان هوای کهستان ما
- G239:10 میان هوایی که هفتم هواستکه بر اوج آنست ایوان ما
- G239:11 از این داستان بگذر از من مپرسکه درهم شکستهست دستان ما
- G239:12 صلاح الحق و دین نماید تو راجمال شهنشاه و سلطان ما
ganjoor: sh239 · public domain