دیوانِ شمس غزل ۲۶۰۵ بیت ۷ → پچھلا · اگلا ←

دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۲۶۰۵

  1. در پای دل افتم من هر روز همی‌گویم راز تو شود پنهان گر راز تو نجهانی

G2605:7

آپ کی زبان

آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:

اس بیت کی شرح

ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:

پوری غزل ↗

  1. 1 ای باغ همی‌دانی کز باد کی رقصانی·آبستن میوه ستی سرمست گلستانی
  2. 2 این روح چرا داری گر ز آنک تو این جسمی·وین نقش چرا بندی گر ز آنک همه جانی
  3. 3 جان پیشکشت چه بود خرما به سوی بصره·وز گوهر چون گویم چون غیرت عمانی
  4. 4 عقلا ز قیاس خود زین رو تو زنخ می‌زن·زان رو تو کجا دانی چون مست زنخدانی
  5. 5 دشوار بود با کر طنبور نوازیدن·یا بر سر صفرایی رسم شکرافشانی
  6. 6 می وام کند ایمان صد دیده به دیدارش·تا مست شود ایمان زان باده یزدانی
  7. 7 در پای دل افتم من هر روز همی‌گویم·راز تو شود پنهان گر راز تو نجهانی
  8. 8 کان مهره شش گوشه هم لایق آن نطع است·کی گنجد در طاسی شش گوشه انسانی
  9. 9 شمس الحق تبریزی من باز چرا گردم·هر لحظه به دست تو گر ز آنک نه سلطانی

ganjoor: sh2605 · public domain