پوری غزل ↗

1. 1 مه ما نیست منور تو مگر چرخ درآیی·ز تو پرماه شود چرخ چو بر چرخ برآیی
2. 2 کی بود چرخ و ثریا که بشاید قدمت را·و اگر نیز بشاید ز تو یابند سزایی
3. 3 همه بی‌خدمت و رشوت رسد از لطف تو خلعت·نه عدم بود من و ما که بدادی من و مایی
4. 4 ز من و ماست که جانی بگشاده‌ست دکانی·و اگر نه به چه بازو کشد او قوس خدایی
5. 5 غلطی جان غلطی جان همه خود را بمرنجان·نه مسیحی که به افسون به دمی چشم گشایی
6. 6 به سحرگاه و مشارق که شود تیره رخ مه·کی بود نیم چراغی که کند نورفزایی
7. 7 چه کشیمش چه کشیمش تو بیا تا که کشیمش·که چراغ خلق است این بر آن شمع سمایی
8. 8 مشکی را مشکی را مشکی پرهوسی را·چه کشانی چه کشانی به مطارات همایی
9. 9 چو رخ روز ببیند ز بن گوش بمیرد·ز چه رفتی ز چه مردی تو چنین سست چرایی
10. 10 زر و مال تو کجا شد پر و بال تو کجا شد·عم و خال تو کجا شد و تو ادبار کجایی
11. 11 هله بازآ هله بازآ به سوی نعمت و ناز آ·که منت بازفرستم ز پس مرگ و جدایی
12. 12 پر و بال تو بریدم غم و آه تو شنیدم·هله بازت بخریدم که نه درخورد جفایی
13. 13 ز پس مرگ برون پر خبر رحمت من بر·که نگویند چو رفتی به عدم بازنیایی
14. 14 کتب الله تعالی کرم الله توالی·فتدلی و تجلی بعث العشق دوایی
15. 15 فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن·خمش و آب فرورو سمک بحر وفایی