پوری غزل ↗

1. 1 به جان تو که بگویی وطن کجا داری·که سخت فتنه عقلی و خصم هشیاری
2. 2 چو خارپشت سر اندرکشید عقل امروز·که ساقی می گلگون و رشک گلزاری
3. 3 سماع باره نبودم تو از رهم بردی·به مکر راه زن صد هزار طراری
4. 4 به گوش چرخ چه گفتی که یاوه گرد شده‌ست·به گوش ابر چه گفتی که کرد درباری
5. 5 به خاک هم چه نمودی که گشت آبستن·ز باد هم چه ربودی که می‌کند زاری
6. 6 به کوه‌ها چه سپردی که گنج ساز شدند·به بحرها تو بیاموختی گهرباری
7. 7 به گوش کفر چه گفتی که چشم و گوش ببست·به گوش عقل چه گفتی که گشت انواری
8. 8 چگونه از کف غم می‌رهانیم در خواب·چگونه در غم وا می‌کشی به بیداری
9. 9 به مثل خواب هزاران طریق و چاره‌استت·که ره دهی دل و جان را به غصه نسپاری
10. 10 چنانک عارف بیدار و خفته از دنیا·ز خار رست کسی که سرش تو می‌خاری
11. 11 به آفتاب و به ماه و به اختران و فلک·چه داده‌ای تو که بی‌پر کنند طیاری
12. 12 به ذره‌های پرنده چه نغمه از تو رسید·که گر به کوه رسانی همش به رقص آری
13. 13 دماغ آب و گلی را ز مکر پر کردی·چنانک با تو همی‌پیچد او به مکاری
14. 14 دمی که درندمی تو تهی شوند چو خیک·نه‌های و هوی بماند نه زور و رهواری
15. 15 خموش کردم و بگریختم ز خود صد بار·کشان کشان تو مرا سوی گفت می‌آری