پوری غزل ↗

1. 1 در تابش خورشیدش رقصم به چه می‌باید·تا ذره چو رقص آید از منش به یاد آید
2. 2 شد حامله هر ذره از تابش روی او·هر ذره از آن لذت صد ذره همی‌زاید
3. 3 در هاون تن بنگر کز عشق سبک روحی·تا ذره شود خود را می‌کوبد و می‌ساید
4. 4 گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا·زیرا که در این حضرت جز ذره نمی‌شاید
5. 5 در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن·کز دست گران جانی انگشت همی‌خاید
6. 6 چون جان بپرد از تو این گوهر زندانی·چون ذره به اصلش شد خوانیش ولی ناید
7. 7 ور سخت شود بندش در خون بزند نقبی·عمری برود در خون موییش نیالاید
8. 8 جز تا به چه بابل او را نبود منزل·تا جان نشود جادو جایی بنیاساید
9. 9 تبریز ز برج تو گر تابد شمس الدین·هم ابر شود چون مه هم ماه درافزاید