پوری غزل ↗

1. 1 هر چند که بلبلان گزینند·مرغان دگر خمش نشینند
2. 2 خود گیر که خرمنی ندارند·نه از خرمن فقر دانه چینند
3. 3 از حلقه برون نه‌ایم ما نیز·هر چند که آن شهان نگینند
4. 4 گر ولوله مرا نخواهند·از بهر چه کارم آفرینند
5. 5 شیرین و ترش مراد شاهست·دو دیگ نهاده بهر اینند
6. 6 بایست بود ترش به مطبخ·چون مخموران بدان رهینند
7. 7 هر حالت ما غذای قومیست·زین اغذیه غیبیان سمینند
8. 8 مرغان ضمیر از آسمانند·روزی دو سه بسته زمینند
9. 9 زانشان ز فلک گسیل کردند·هر چند ستارگان دینند
10. 10 تا قدر وصال حق بدانند·تا درد فراق حق بینند
11. 11 بر خاک قراضه گر بریزند·آن را نهلند و برگزینند
12. 12 شمس تبریز کم سخن بود·شاهان همه صابر و امینند