پوری غزل ↗

1. 1 نام آن کس بَر که مرده از جمالش زنده شد·گریه‌های جمله عالم در وصالش خنده شد
2. 2 یاد آن کس کن که چون خوبی او رویی نمود·حسن‌های جمله عالم حُسن او را بنده شد
3. 3 جمله آب زندگانی زیر تختش می‌رود·هر کی خورد از آب جویش تا ابد پاینده شد
4. 4 یک شبی خورشید پایهٔ تخت او را بوسه داد·لاجرم بر چرخ گردون تا ابد تابنده شد
5. 5 زندگیِ عاشقانش جمله در افکندگی‌ست·خاک طامع بهر این در زیر پا افکنده شد
6. 6 آهوان را بوی مشک از طره‌اش بر ناف زد·تا مشام شیر صید مرج‌ها غرنده شد
7. 7 بال و پر وهم عاشق ز‌آتش دل چون بسوخت·همچو خورشید و قمر بی‌بال و پر پرنده شد
8. 8 ای خنک جانی که لطف شمس تبریزی بیافت·برگذشت از نه فلک بر لامکان باشنده شد