پوری غزل ↗

1. 1 مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند·مرا جمال تو باید قمر چه سود کند
2. 2 چو مست چشم تو نبود شراب را چه طرب·چو همرهم تو نباشی سفر چه سود کند
3. 3 مرا زکات تو باید خزینه را چه کنم·مرا میان تو باید کمر چه سود کند
4. 4 چو یوسفم تو نباشی مرا به مصر چه کار·چو رفت سایه سلطان حشر چه سود کند
5. 5 چو آفتاب تو نبود ز آفتاب چه نور·چو منظرم تو نباشی نظر چه سود کند
6. 6 لقای تو چو نباشد بقای عمر چه سود·پناه تو چو نباشد سپر چه سود کند
7. 7 شبم چو روز قیامت دراز گشت ولی·دلم سحور تو خواهد سحر چه سود کند
8. 8 شبی که ماه نباشد ستارگان چه زنند·چو مرغ را نبود سر دو پر چه سود کند
9. 9 چو زور و زهره نباشد سلاح و اسب چه سود·چو دل دلی ننماید جگر چه سود کند
10. 10 چو روح من تو نباشی ز روح ریح چه سود·بصیرتم چو نبخشی بصر چه سود کند
11. 11 مرا به جز نظر تو نبود و نیست هنر·عنایتت چو نباشد هنر چه سود کند
12. 12 جهان مثال درختست برگ و میوه ز توست·چو برگ و میوه نباشد شجر چه سود کند
13. 13 گذر کن از بشریت فرشته باش دلا·فرشتگی چو نباشد بشر چه سود کند
14. 14 خبر چو محرم او نیست بی‌خبر شو و مست·چو مخبرش تو نباشی خبر چه سود کند
15. 15 ز شمس مفخر تبریز آنک نور نیافت·وجود تیره او را دگر چه سود کند