O'qish› Daftar 1› Muridlarning xilvatni buzish uchun makkorlik qilishi› Bayt 595
M1:595 — صورتِ رِفعت بود افلاک را / معنی رِفعت روانِ پاک را
M1:595
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
این بیت میان بلندیِ ظاهری (مانند ارتفاع آسمان) و رفعت باطنی (مانند پاکی روح) تمایز قائل میشود و ارزش حقیقی را به دومی نسبت میدهد.
در این بخش از داستان، مریدان در حال ستایش پیر خود هستند و او را برتر از هر پدیده‌ی مادی و ظاهری می‌دانند. آن‌ها می‌گویند که آسمان‌ها (افلاک) فقط «صورت» و نمود خارجیِ رفعت و بلندی هستند. این یک بلندیِ فیزیکی و قابل مشاهده است. اما «معنی» و جوهرِ حقیقیِ رفعت، متعلق به روحِ پاک و جانِ آگاهِ انسان کامل (در اینجا، پیر طریقت) است.
این بیت بر یکی از اصول کلیدی اندیشه‌ی مولوی تأکید می‌کند: تقابل میان «صورت» (ظاهر، جسم، عالم ماده) و «معنی» (باطن، روح، عالم معنا). از دیدگاه او، هر آنچه در جهان مادی ارزشمند به نظر می‌رسد، تنها سایه و نمودی از یک حقیقت روحانی و اصیل است. بنابراین، بلندی آسمان در برابر تعالی و رفعت یک روح پاک، بی‌ارزش و سطحی است. مریدان با این کلام، مقام معنوی پیر خود را بالاتر از تمام کائنات قرار می‌دهند.
- رِفعت
- بلندی، والایی، ارجمندی
- افلاک
- جمعِ فَلَک، آسمان‌ها
- روانِ پاک
- روح و جانِ پاکیزه و متعالی
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.