M3:2398 — این بگفت و گریه در شد های های / تا دل داود بیرون شد ز جای

این بیت لحظهٔ اوج تأثیرگذاری شاکی بر قاضی، یعنی حضرت داوود، را به تصویر می‌کشد. در ابیات قبل، مرد فقیر از خداوند می‌خواهد که همان سوز و گدازی را که در دل اوست، در دل داوود نیز بیفکند تا حقیقت ماجرا بر او آشکار شود. این گریهٔ «های های» صرفاً ابراز غم نیست، بلکه تجلی بیرونی همان دعای درونی است. این اشک‌ها، خالصانه و از سر صدق است و به همین دلیل قدرتی دارد که می‌تواند قلب یک پیامبر را «از جای بیرون کند».

مولانا در اینجا بر قدرت احساسات صادقانه و تأثیر راز و نیاز حقیقی تأکید می‌کند. گریهٔ مرد فقیر، استدلال حقوقی او نیست، بلکه سلاح معنوی اوست. این گریه چنان نافذ است که داوود را از جایگاه قاضی بی‌طرف خارج کرده و او را وادار می‌کند تا برای کشف حقیقت پنهان ماجرا، به خلوت و نماز پناه ببرد و از «دانای راز» یاری بجوید. این لحظه، نقطه عطفی در داستان است که قضاوت را از سطح ظواهر به عمق حقیقت الهی منتقل می‌کند.