O'qish› Daftar 3› Oʻsha kishining Dovud alayhissalomning hukmidan tazarru qilishi› Bayt 2400
M3:2400 — تا روم من سوی خلوت در نماز / پرسم این احوال از دانای راز
M3:2400
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
داوود نبی می‌گوید که به من مهلت بده تا در خلوت و هنگام نماز، حقیقت این ماجرا را مستقیماً از خداوند که داننده‌ی همه‌ی رازهاست، جویا شوم.
این بیت زبان حال حضرت داوود است که پس از دیدن تضرع و دعای مرد شاکی، تحت تأثیر قرار گرفته و در قضاوت خود دچار تردید شده است. او اعلام می‌کند که برای رسیدن به حقیقت، به ابزاری فراتر از شواهد ظاهری نیاز دارد. این ابزار، «نماز» است که برای او صرفاً یک عبادت رسمی نیست، بلکه یک «خلوت» و راه ارتباطی مستقیم با «دانای راز» یعنی خداوند است.
مولانا در اینجا، تصویری از یک قضاوت معنوی و الهی ارائه می‌دهد. داوود به عنوان پیامبر، به جای تکیه بر دانش خود یا ظواهر امر، به منبع اصلی معرفت یعنی وحی و الهام الهی رجوع می‌کند. نماز برای او «روزن جان» (پنجره‌ی روح) است که از طریق آن، نور حقیقت و پیام خدا بدون واسطه به قلبش می‌رسد. این عمل نشان می‌دهد که در نگاه عرفانی، حل مشکلات پیچیده‌ی دنیوی و رسیدن به عدالت حقیقی، نیازمند اتصال به عالمی بالاتر و کسب بصیرت از آنجاست.
- خلوت
- گوشه‌ی تنهایی، مکان دور از دیگران برای عبادت و راز و نیاز
- احوال
- جمع حال؛ در اینجا به معنی وضعیت، ماجرا، شرح واقعه
- دانای راز
- کنایه از خداوند که از همه‌ی اسرار و امور پنهان آگاه است
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.