M1:1216 — با سلیمان یک بیک وا می‌نمود / از برای عرضه خود را می‌ستود

در این بخش از داستان، مولانا صحنه‌ای را توصیف می‌کند که در آن، پرندگان در بارگاه حضرت سلیمان گرد آمده‌اند. سلیمان، که زبان حیوانات را می‌فهمد، به محرمی برای آنان تبدیل شده است. هر پرنده به نوبت پیش می‌آید تا هنر و دانش خاص خود را به پادشاه عرضه کند. این بیت، لحظه‌ی کلیدی این «عرضه» را به تصویر می‌کشد.

نکته‌ی مهمی که مولانا بلافاصله در بیت بعدی به آن اشاره می‌کند این است که این خودستایی از سر تکبر و خودبزرگ‌بینی نیست. بلکه عملی هوشمندانه و ضروری برای یافتن جایگاه و مأموریت است. همان‌طور که یک صنعتگر یا هنرمند برای یافتن کار، نمونه‌ی هنر خود را به کارفرما نشان می‌دهد، این پرندگان نیز توانایی‌های خود را به سلیمان، که پادشاه و راهبر آن‌هاست، معرفی می‌کنند تا او بتواند از هر یک در جای مناسب خود بهره گیرد. این عمل، نه نمایش «منیت»، بلکه ابراز «هستی» و استعداد برای به کار گرفته شدن در یک نظام بزرگ‌تر و حکیمانه است. این صحنه، تمثیلی از رابطه‌ی سالک با پیر یا انسان با خداوند است: فرد باید استعدادهای ذاتی خود را بشناسد و آن‌ها را در پیشگاه حقیقت عرضه کند تا به کمال لایق خود برسد.