M1:1225 — ای سلیمان بهرِ لشگرگاه را / در سفر می‌دار این آگاه را

این بیت بخشی از داستان هدهد و سلیمان است که در آن، هر یک از پرندگان هنری از خود را به سلیمان عرضه می‌کنند. نوبت به هدهد می‌رسد و او ادعا می‌کند که هنری ویژه دارد: از فراز آسمان می‌تواند آب را در اعماق زمین تشخیص دهد.

در این بیت، هدهد پس از بیان توانایی‌اش، به سلیمان پیشنهاد می‌دهد که از این هنر او در سفرهای نظامی استفاده کند. او خود را «آگاه» می‌نامد و می‌گوید وجودش برای «لشگرگاه» یا اردوگاه سپاهیان در بیابان‌های خشک و بی‌آب ضروری است. در واقع، هدهد با این سخن می‌خواهد ارزش و جایگاه خود را در دربار سلیمان تثبیت کند و نشان دهد که وجودش نه تنها زینتی، بلکه کاملاً کاربردی و حیاتی است.

این ادعای بزرگ هدهد، مقدمه‌ای است برای درسی که مولانا می‌خواهد بدهد: چگونه چنین موجود تیزبین و «آگاهی» نمی‌تواند دانه‌ای را که زیر مشتی خاک پنهان شده و دامی برایش است ببیند؟ پاسخ مولانا این است که وقتی «قضا» یا تقدیر الهی فرابرسد، حتی روشن‌ترین چشم‌ها نیز کور می‌شوند و هوش و آگاهی کارایی خود را از دست می‌دهند.