M1:1879 — چونک در بدنامی آمد ریش او / دیو را ننگ آید از تفتیش او

این بیت در ادامهٔ بحث دربارهٔ خطرات شهرت و ستایش مردم بیان می‌شود. مولانا توضیح می‌دهد که وقتی نفس انسان با مدح و ثنای دیگران مغرور و فرعون‌صفت می‌شود، به تدریج چنان در زشتی و پستی غرق می‌گردد که از مقام انسانی خود سقوط می‌کند.

تصویرسازی مولانا در اینجا بسیار تکان‌دهنده است. او می‌گوید این فرد به چنان درجه‌ای از تباهی می‌رسد که حتی «دیو» یا شیطان که کارش گمراه کردن آدمیان است، از نزدیک شدن به او و «تفتیش» (جستجو و وسوسه) او شرم می‌کند. به عبارت دیگر، این شخص از خود شیطان هم پست‌تر و شرورتر شده است. شیطان به سراغ کسی می‌رود که هنوز ذره‌ای از انسانیت و قابلیت گمراه شدن در او باقی است، اما این فرد به دلیل خودبینی و بدنامی، به کلی از دایرهٔ انسانیت خارج شده و دیگر طعمهٔ جذابی برای شیطان نیست. این نهایت سقوطی است که برای یک انسان متصور است: رسیدن به جایی که حتی مظهر شرارت نیز از او روی‌گردان شود.