M1:1974 — اشترا تنگ گلی بر پشت تست / کز نسیمش در تو صد گلزار رست

در این بیت، مولانا تمثیل خود را که در بیت قبل آغاز کرده بود، ادامه می‌دهد. وجود جسمانی و مادی انسان به «شتر» تشبیه شده است که طبیعتاً به دنبال «خار» (لذت‌های پست و دنیوی) می‌گردد. روح الهی و لطیف انسان نیز به «سوار» آن شتر تشبیه شده که در اینجا مولانا او را «تنگ گلی» یا دسته‌ای گل می‌نامد.

پیام اصلی این است که این جسم، حامل گوهری بسیار گران‌بها یعنی روح است. این روح، منشأ زیبایی، معنویت و کمال است. «نسیم» یا عطر این دسته‌گل، همان نفحات و تجلیات معنوی روح است که اگر جسم به آن توجه کند، می‌تواند تمام وجودش را به «صد گلزار» تبدیل کند. یعنی استعدادهای خفتهٔ معنوی‌اش را شکوفا سازد.

این بیت، انسان را به تضاد درونی‌اش آگاه می‌کند: از یک سو، طبیعت حیوانی (شتر) که به پستی (خار) تمایل دارد و از سوی دیگر، روح الهی (گل) که بر دوش اوست و می‌تواند او را به اوج کمال برساند. مولانا با خطاب «اشترا» (ای شتر)، به انسان هشدار می‌دهد که از گنجینه‌ای که حمل می‌کند غافل نماند و به جای خار خوردن، از عطر گل وجود خود سرمست شود.