閱讀› 卷 1› 闡釋聖訓：「在你們生命的日子裡，你們的主有許多恩賜，你們應當去爭取。」› 詩聯 1975
M1:1975 — میل تو سوی مغیلانست و ریگ / تا چه گل چینی ز خار مردریگ
M1:1975
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
ای انسان، وجود تو همچون شتری است که به جای توجه به گلستان روح الهی که بر پشت دارد، میل به خوردن خارهای بیارزش و گشتن در بیابانهای خشک دنیوی دارد و از این راه به هیچ نتیجهای نمیرسد.
این بیت در ادامهٔ تمثیل بیتهای قبلی است که وجود انسان را به شتری تشبیه میکند که پیامبر درون (روح الهی) بر آن سوار است. این شتر، که نماد نفس و جنبهٔ حیوانی ماست، به جای آنکه از «تنگ گل» یا گلزاری که بر پشت خود حمل میکند (یعنی روح و معنویت) بهرهمند شود، ذاتاً به سمت «مغیلان و ریگ» یعنی بیابان و خارهای بیارزش تمایل دارد.
مولانا با یک پرسش بیانی میپرسد: از «خار مردریگ» (خار خشک و بیفایده) چه گلی میتوان چید؟ این پرسش، پوچی و بیحاصلیِ پرداختن به امیال نفسانی و لذتهای زودگذر دنیوی را آشکار میکند. انسان با دنبال کردن این امیال، نه تنها به مقصد معنوی نمیرسد، بلکه خود را در بیابان خشک مادیات سرگردان و از گلستان حقیقی وجودش غافل میکند. این بیت دعوتی است به تغییر جهت میل و توجه، از بیرون به درون، و از خار به گل.
- مغیلان
- درختچهای خاردار که در بیابان میروید، خار شتر؛ کنایه از دلبستگیهای دنیوی و بیارزش.
- ریگ
- شن، ماسه؛ کنایه از بیابان خشک و بیحاصل مادیات.
- مردریگ
- هر چیز بیارزش، بیمصرف، مرده و خشک شده.
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。