M1:2012 — این نمک باقیست از میراث او / با توند آن وارثان او بجو

مولانا در ابیات قبل، از «نمک» به عنوان استعاره‌ای برای جوهر پاک‌کننده و ماندگارکنندهٔ معنویت استفاده می‌کند. او این «نمک» را به پیامبر اسلام (ص) نسبت می‌دهد که هم در ظاهر «ملیح» و جذاب بود و هم سخنانش «بانمک» و پرمغز بود.

این بیت می‌گوید که آن جوهر روحانی و برکت معنوی پیامبر از بین نرفته، بلکه همچون میراثی گرانبها باقی مانده است. این میراث در دست «وارثان» اوست. این وارثان، فرزندان نسبی او نیستند، بلکه جانشینان معنوی او، یعنی اولیا، عارفان و انسان‌های کاملی هستند که در هر دوره‌ای حضور دارند. مولانا تأکید می‌کند که این وارثان «با تو» هستند، یعنی در همین دنیا و در میان مردم زندگی می‌کنند، اما یافتنشان نیازمند جستجو و طلب است.

پیام اصلی بیت این است که راه ارتباط با معنویت نبوی بسته نیست. برای چشیدن آن «نمک» و بهره بردن از آن «نفحات ربانی» (که در عنوان این بخش آمده)، باید به سراغ نمایندگان و وارثان حقیقی او در زمان خود رفت. این جستجو، خود بخشی از سلوک معنوی است.