M1:2171 — ای عمر بَرجه ز بیت المالِ عام / هفتصد دینار در کف نِه تمام

این بیت، نقطهٔ اوج فرمان غیبی به عمر است. پس از آنکه صدایی از عالم غیب (هاتف) به عمر خبر می‌دهد که یکی از بندگان خاص و محترم خداوند نیازمند است، اکنون دستورالعمل دقیق و عملی را صادر می‌کند. این فرمان دو جنبهٔ مهم دارد:

اول، منبع پول «بیت‌المال عام» است. این تأکید مولانا نشان می‌دهد که رسیدگی به نیازهای معنوی و مادی شهروندان، حتی کسانی که در ظاهر مطرب و گناهکار به نظر می‌رسند، از وظایف حاکم و از محل خزانه‌داری عمومی است. خداوند، خود، ضامن روزی بندگانش است و حاکم را وسیلهٔ اجرای این ضمانت قرار می‌دهد.

دوم، مبلغ «هفتصد دینار» دقیق و مشخص است. این عدد، نمادی از کفایت و تمامیت است و نشان می‌دهد که کمک الهی حساب‌شده و متناسب با نیاز واقعی آن بنده است، نه یک صدقهٔ ناچیز و اتفاقی. فعل امر «بَرجه» و «نِه» بر فوریت و اهمیت این مأموریت تأکید می‌کند و خواب و آسایش خلیفه را بر هم می‌زند تا به خدمت خلق بشتابد.