M1:2756 — آن یکی جودش گدا آرد پدید / و آن دگر بخشد گدایان را مزید

مولانا در اینجا به مقایسه‌ی دو گونه «جود» یا بخشندگی می‌پردازد. این بیت در ادامه‌ی ابیات قبلی است که گدا را «آینه‌ی جود» معرفی می‌کند.

مصرع اول، «آن یکی جودش گدا آرد پدید»، به بخشش انسان‌های کریم اشاره دارد. سخاوت یک انسان سخی تا زمانی که نیازمندی از راه نرسد، یک کیفیت بالقوه و پنهان است. این گداست که با طلب خود، فرصت ظهور و آشکار شدن این کرم را فراهم می‌کند. پس بخشندگی انسان، برای فعلیت یافتن، به گدا محتاج است.

مصرع دوم، «و آن دگر بخشد گدایان را مزید»، به بخشندگی خداوند اشاره دارد. «آن دگر» همان حق تعالی است. جود و کرم الهی ذاتی و مطلق است و برای وجود داشتن نیازی به گدا ندارد. برعکس، این بخشندگی خداوند است که خودِ گدا و نیاز او را می‌آفریند تا تجلی کند. علاوه بر این، بخشش الهی صرفاً رفع نیاز نیست، بلکه «مزید» و افزونی می‌بخشد؛ یعنی چیزی فراتر از طلب و نیاز سائل به او عطا می‌کند و مایه‌ی رشد و کمال او می‌شود. این به آیه‌ی «لَئِن شَكَرتُم لَأَزيدَنَّكُم» (ابراهیم: ۷) نیز اشاره دارد که شکر نعمت، خود زمینه‌ساز افزایش آن است.