M1:2777 — صورت خندان نقش از بهر تست / تا از آن صورت شود معنی درست

مولانا در ابیات پیشین، میان «صورت» (شکل ظاهری) و «معنا» (حقیقت باطنی) تمایز قائل می‌شود. او می‌گوید همان‌طور که یک نقاشیِ غمگین روی کاغذ، خودش واقعاً غم ندارد، پدیده‌های این جهان نیز صرفاً نقش و صورتی هستند که به یک حقیقت عمیق‌تر اشاره می‌کنند.

این بیت مشخصاً ادامهٔ بیت قبلی است. در بیت ۲۷۷۶، مولانا گفت که «صورت غمگین» برای ماست تا ما را به یاد «راه راست» بیندازد. در این بیت، او همین منطق را برای «صورت خندان» به کار می‌برد. چهره‌های شاد، زیبایی‌ها و لذت‌های ظاهری دنیا نیز بی‌هدف نیستند. آن‌ها نیز نقشی آموزشی دارند: قرار است همچون پنجره‌ای عمل کنند که از ورای آن، «معنای درست» و حقیقت اصلی دیده شود.

در نگاه عرفانی مولانا، هر پدیدهٔ ظاهری، چه تلخ و چه شیرین، آیه و نشانه‌ای از حقیقتی برتر است. غم‌ها و شادی‌های دنیوی، تنها نقشی گذرا هستند در قیاس با غم و شادی حقیقی و معنوی. این صورت‌ها به خودی خود هدف نیستند، بلکه ابزاری برای تربیت و رشد روح انسان‌اند تا از پوسته‌ی ظواهر عبور کرده و به هسته‌ی معنا برسد.