M1:2874 — ای ز غیرت بر سبو سنگی زده / وان شکستت خود درستی آمده

این بیت در ادامهٔ تمثیل مرد عرب و سبوی آب اوست. مولانا سبو را نماد کل عالم هستی یا وجود محدود و جزئی انسان می‌گیرد و آب دجله را نماد حقیقت بی‌کران الهی. سالکانی که چشمشان به آن دریای حقیقت باز می‌شود، از سر «غیرت» – یعنی تاب نیاوردنِ وجودِ غیر در محضر یار – سبوی وجود خود را می‌شکنند. این «شکستن» که در ظاهر نیستی و فناست، در باطن عینِ «درستی» و کمال است.

این عمل، یک شهود بی‌اختیار و از سر بی‌خودی است (چنانکه در بیت قبل آمده: «بی‌خودانه بر سبو سنگی زدند»). شکستن سبو، نماد رها شدن از تعینات و محدودیت‌های فردی و پیوستن به کل است. این فنای عارفانه، نه نابودی، که شکوفایی و رسیدن به یکپارچگی و هستیِ حقیقی در دلِ حقیقت مطلق است. بنابراین، نیستیِ ظاهری، مقدمهٔ هستیِ واقعی است و این شکست، خود، سازندگی است.