M1:2909 — زانک صوفی با کرّ و با فر بود / هرچ آن ماضی‌ست لا یذکر بود

این بیت حال و مقام «صوفی» را توصیف می‌کند. مولانا درست در بیت قبلی تأکید کرده که حکایت خلیفه و مرد عرب، داستان گذشته نیست، بلکه «نقد حال» ما و شماست. این بیت دلیل آن را توضیح می‌دهد: صوفی حقیقی، یعنی انسان کامل یا سالکی که به مقصد نزدیک است، در قید گذشته و آینده نیست. او فرزند زمان حال (ابن‌الوقت) است.

«با کرّ و با فرّ بودن» به معنای زندگی کردن با تمام نیرو، شکوه و پویایی در لحظه‌ی اکنون است. «کرّ» به معنای حمله و بازگشت، کنایه از حضور فعال و تأثیرگذار در حال است، نه انفعال و غرق شدن در خاطرات. «فرّ» نیز به شکوه و عظمتی اشاره دارد که از این حضور کامل در لحظه ناشی می‌شود. چنین انسانی به آنچه گذشته است (ماضی) نمی‌پردازد و آن را به یاد نمی‌آورد («لا یَذکُر بود»). برای او، گذشته پایان یافته و تنها حقیقت زنده، همین دم است. این رهایی از گذشته، شرط اصلی زندگی روحانی و معنوی است، زیرا وابستگی به گذشته، مانع تجربهٔ بی‌واسطهٔ حقیقت در زمان حال می‌شود.