M1:524 — پیشِ هستِ او بباید نیست بود / چیست هستی پیش او کور و کبود

مولانا در این بیت به یکی از اصلی‌ترین مفاهیم عرفان اسلامی، یعنی «فنا» (نیست شدن)، اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که ستایش خداوند از سوی انسان، خود نشانه‌ای از «هستی» و «من» ستایشگر است، و همین «من بودن» در برابر وجود مطلق خداوند، یک خطای بزرگ است.

از این رو، تنها راه درست برای مواجهه با هستی خداوند، «نیست شدن» است. هستی ما در برابر او، مانند موجودی «کور» است که توانایی دیدن نور حقیقت را ندارد و «کبود» است، یعنی از سرمای دوری و ضربات حوادث، رنجور و بی‌جان شده است. این هستیِ ناقص و محدود، حجابی است که مانع از درک کامل حضور الهی می‌شود. بنابراین، سالک باید از این خودیِ محدود عبور کند تا در وجود بی‌نهایت او محو گردد.