M1:670 — خلق چندان جمع شد بر گور او / مو کنان جامه‌دران در شور او

این بیت، اوج فریب خوردن مسیحیان را به تصویر می‌کشد. وزیری که با نقشه‌ای حساب‌شده، میانشان تفرقه انداخت و دینشان را تباه کرد، اکنون پس از خودکشی، در چشم آنان به یک قدیس و شهید راه حق تبدیل شده است. مولانا با توصیف عزاداری شدید و پرشور مردم — کندن مو و دریدن جامه که از نشانه‌های سوگ عمیق است — غفلت و جهل عمیق آنان را نشان می‌دهد.

آنها بر گور دشمن خود مویه می‌کنند و او را ناجی خود می‌پندارند. این «شور» و هیجان، شوری برخاسته از حقیقت نیست، بلکه نتیجهٔ یک عمر پیروی کورکورانه از رهبری دروغین است. این صحنهٔ تراژیک، هشداری است دربارهٔ خطرات تعصب و اعتماد بی‌جا به مدعیان معنویت که می‌توانند پیروان خود را به تباهی بکشانند، در حالی که پیروان، همان تباهی را عین رستگاری می‌پندارند.