M2:115 — ورنه من بیناترم افلاک را / چون نمی‌بینم هلال پاک را

این بیت بخشی از گفتگوی عمر با مردی است که ادعا می‌کند هلال ماه رمضان را دیده است. عمر، که خود به آسمان نگاه کرده و چیزی نیافته، ادعای آن مرد را رد می‌کند. استدلال او بر این پایه است که بینایی‌اش قوی و دقیق است و اگر حقیقتاً هلالی در آسمان بود، از دید او پنهان نمی‌ماند.

مولانا از زبان عمر یک اصل مهم را بیان می‌کند: کسی که ادعای یک کشف یا شهود معنوی می‌کند، باید حرفش با محک و معیار راستان و اهل بصیرت سنجیده شود. عمر در اینجا نمایندهٔ آن بصیرت و دید پاک است. او با اطمینان می‌گوید: «چشم من برای دیدن افلاک از تو آماده‌تر است، پس اگر من نمی‌بینم، بدان که آنچه تو دیده‌ای، زاییدهٔ خیال و توهم توست.»

در ادامهٔ داستان مشخص می‌شود که یک تار موی کج روی ابروی آن مرد، او را به اشتباه انداخته و تصویری شبیه هلال ماه در نظرش ساخته است. مولانا از این داستان نتیجه می‌گیرد که یک نقص کوچک ظاهری می‌تواند چنین خطای بزرگی در دید ایجاد کند؛ پس کجی‌ها و نقص‌های درونی و روحی ما تا چه اندازه می‌توانند حقیقت را از چشم ما پنهان کنند؟ این بیت، مقدمه‌ای برای این نتیجه‌گیری عمیق است و بر اهمیت داشتن معیاری سالم برای سنجش ادعاها تأکید می‌کند.