M2:35 — در خزان چون دید او یار خلاف / در کشید او رو و سر زیر لحاف

این بیت در ادامهٔ تمثیل دو بیت قبل است. در آنجا، مولوی درختی را وصف می‌کند که با یافتن «یار» موافق (هوای خوش بهاری) شکوفا می‌شود. اینجا، همان درخت در شرایط معکوس قرار می‌گیرد: «یارِ خلاف» او، یعنی فصل خزان و سرما، از راه می‌رسد. واکنش درخت، کناره‌گیری و پناه بردن به خویش است؛ همچون کسی که برای گریز از سرما، سر و روی خود را زیر لحاف می‌کشد. این تصویر، نمادی از رفتار سالک و انسان آگاه است. وقتی محیط و اطرافیان با طبع معنوی او ناسازگار باشند، او به جای درگیری بی‌حاصل، به انزوا و سکوت پناه می‌برد تا گوهر جان خود را از گزند مصاحبت نااهلان حفظ کند.

این کناره‌گیری، نوعی «خواب» است که در ابیات بعدی به خواب اصحاب کهف تشبیه می‌شود. آن خواب، عین بیداری و حفظ ایمان بود، در حالی که بیداری در دوران حاکمیت دقیانوس (نماد جامعهٔ فاسد)، خود نوعی غفلت و مرگ معنوی به شمار می‌رفت. بنابراین، «زیر لحاف رفتن» در اینجا نه از سر سستی، بلکه یک انتخاب آگاهانه برای حفظ خویشتن است.