M2:34 — آن درختی کو شود با یار جفت / از هوای خوش ز سر تا پا شکفت
M2:34
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
این بیت میگوید همانطور که یک درخت در هوای موافق و بهاری شکوفا میشود، انسان نیز در همراهی با یک دوست و همراهِ خوب و همدل، استعدادهایش شکوفا شده و به کمال میرسد.
مولانا در این بخش از مثنوی، تأثیر حیاتیِ «یار» یا همراه را بر سرنوشت معنوی انسان بیان میکند. او پیش از این بیت، یار خوب را به آینهای تشبیه کرده که عیبها را میزداید و عقل را با عقل دیگر همراه کرده و راه را روشن میسازد. در مقابل، یار بد همچون نفسی است که با نفس دیگر جمع شده و تاریکی را دوچندان میکند.
این بیت، این مفهوم را با استعارهای زیبا از طبیعت ادامه میدهد. درخت نماد وجود انسان یا سالک است. «یار» در اینجا «هوای خوش» بهاری است. همانطور که یک درخت برای شکفتن و میوه دادن به آب و هوا و فصلی مناسب نیاز دارد، روح انسان نیز برای رشد و شکوفایی به همراهی و مصاحبتی سازگار و الهامبخش محتاج است. وقتی چنین همراهی فراهم شود، تمام وجود انسان، از «سر تا پا»، زنده و پرثمر میشود.
در ابیات بعدی، مولانا بلافاصله نقطه مقابل این تصویر را نشان میدهد: همان درخت وقتی با «یارِ خلاف» یعنی فصل پاییز و سرمای ناسازگار روبرو میشود، خود را در هم میکشد و به خواب میرود. بنابراین، انتخاب یار و همنشین، صرفاً یک انتخاب اجتماعی نیست، بلکه شرط اصلی شکوفایی یا پژمردنِ وجود ماست.
- کو
- که او
- جفت
- همراه، قرین، زوج
- شکفت
- شکوفا شد، شکفته شد
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。