M2:86 — چشم باز ار تاسه گیرد مر تو را / دانکه چشم دل ببستی، بر گشا
M2:86
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
این بیت میگوید که آن دلتنگی و اضطراب عمیقی که گاهی حتی با وجود سرگرمیهای دنیوی احساس میکنی، در واقع اشتیاق روح تو برای اتصال به عالم معناست؛ نشانهای از اینکه چشم باطن خود را بستهای و باید آن را بگشایی.
مولانا در ابیات پیشین، قاعدهی «جذب همانند» را توضیح میدهد: هر چیزی به سوی اصل و همجنس خود کشیده میشود. او مثال میزند که وقتی چشم ظاهری خود را میبندی، دچار «تاسه» (دلتنگی و بیقراری) میشوی، زیرا نور چشمت مشتاق پیوستن به نور خورشید است. این بیقراری تو را وامیدارد تا چشمت را باز کنی.
این بیت، همان قاعده را به عالم درون تعمیم میدهد. مولانا میپرسد: پس آن دلتنگی و اضطراب وجودی که گاهی با چشمهای باز و در میانهی زندگی روزمره به سراغت میآید، از کجاست؟ پاسخ او این است که این «تاسه» نشانهی بستهبودن «چشم دل» یا همان چشم باطن است. این دلتنگی، در حقیقت اشتیاق روح تو برای دیدن نور حقیقت و اتصال به مبدأ معنوی خویش است.
بنابراین، این بیقراری یک حس منفی نیست، بلکه یک راهنما و یک تقاضای مقدس از سوی روح است. همانطور که دلتنگی برای نور خورشید تو را به باز کردن چشم سر وامیدارد، این دلتنگی عمیق نیز باید تو را به گشودن چشم دل و توجه به عالم معنا سوق دهد.
- تاسه
- اضطراب، بیقراری، دلتنگی شدید، اشتیاق همراه با نگرانی
- مر تو را
- برای تو، تو را ( «مَر» در فارسی کلاسیک برای تأکید و گاهی به عنوان حرف اضافه به کار میرفت)
- چشم دل
- چشم باطن، بصیرت درونی، قوه ادراک حقایق معنوی
- بر گشا
- باز کن (فعل امر)
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。