M3:120 — حرص دنیا رفت و چشمش تیز شد / چشم او روشن گه خون‌ریز شد

این بیت در ادامه‌ی داستان مردمی است که به بچه فیل‌ها آزار می‌رساندند و اکنون به لحظه‌ی مرگ خود رسیده‌اند. مولانا این لحظه را به عنوان یک بزنگاه معرفتی توصیف می‌کند. تا وقتی انسان درگیر حرص و آز دنیوی است، چشمش به حقایق معنوی نابیناست. اما در آستانه‌ی مرگ، وقتی حجاب تعلقات مادی کنار می‌رود، ناگهان بصیرتی تیز و نافذ پیدا می‌کند.

شخص در حال احتضار، چیزهایی می‌بیند که دیگران قادر به دیدنشان نیستند: گرز عزرائیل و شمشیرهای عالم غیب. این «تیز شدن» چشم، همان باز شدن چشم برزخی است. عبارت «چشم او روشن گه خون‌ریز شد» یک تصویر متناقض‌نما و قدرتمند است. «خون‌ریزی» که معمولاً به معنای نابودی و پایان است، در اینجا به لحظه‌ی «روشن شدن» و دیدن حقیقت تبدیل می‌شود. یعنی درست در لحظه‌ای که جان از بدن خارج می‌شود و زندگی ظاهری به پایان می‌رسد، حیات واقعی و دیدن حقیقی آغاز می‌گردد. این روشن‌بینی اما دیرهنگام و بی‌فایده است، زیرا دیگر فرصتی برای عمل باقی نمانده است.