M3:122 — سر بریدن واجب آید مرغ را / کاو به غیر وقت جنباند درا

مولانا در ادامهٔ داستان فرد محتضر، چشم او را که به دیدن عالم غیب باز شده، به «مرغ بی‌هنگام» یا خروسی تشبیه می‌کند که بی‌موقع می‌خواند. در فرهنگ قدیم، بانگ بی‌موقع خروس را شوم می‌دانستند و آن را سر می‌بریدند. در این داستان، فرد در حال مرگ، فرشتگان مرگ و ابزارهایشان را می‌بیند، در حالی که اطرافیان سالم او از دیدن این صحنه‌ها عاجزند و حرف‌های او را «خیال» می‌پندارند.

این چشم، به دلیل آنکه چیزی را در «غیر وقت» آن برای دیگران آشکار می‌کند، گویی مستحق «سر بریده شدن» است. این «سر بریدن» استعاره‌ای از خودِ مرگ است. همانطور که بانگ بی‌موقع خروس، منجر به مرگش می‌شود، باز شدن چشم باطن این شخص نیز نشانه و مقدمهٔ مرگ قطعی اوست. این دیدن، محصول یک عمر زندگی مبتنی بر کبر و خشم بوده و حالا در لحظهٔ پایانی، به شکلی ناخوشایند و هولناک، حقیقت را برای او فاش می‌کند، حقیقتی که دیگران هنوز زمان درک آن را نیافته‌اند.