M3:3212 — آب کم جو‌، تشنگی آور به‌دست / تا بجوشد آب از بالا و پست

این بیت یکی از اصول کلیدی در عرفان مولوی را بیان می‌کند: «نیاز» و «طلب صادقانه» علت اصلی دریافت عنایت الهی است. مولانا در این بخش توضیح می‌دهد که کل نظام آفرینش بر اساس پاسخ به یک نیاز شکل گرفته است. همان‌طور که دارو به دنبال درد می‌رود و ثروت به سمت فقر، رحمت خداوند نیز به سوی کسی جاری می‌شود که حقیقتاً تشنه‌ی آن باشد.

تصویر «آب» و «تشنگی» بسیار گویاست. «آب» نماد رحمت، معرفت، و فیض الهی است. «تشنگی» همان نیاز درونی، درد طلب، و احساس عمیق کمبود و احتیاج است. مولانا به سالک توصیه می‌کند که انرژی خود را صرفاً صرف جستجوی ظاهری «آب» نکند، بلکه بر ایجاد «تشنگی» در درون خود متمرکز شود. وقتی این عطش روحانی واقعی و شدید باشد، گویی قانونی کیهانی به کار می‌افتد و «آب» از «بالا و پست» (یعنی از همه جا، از عالم غیب و شهود) به سوی او می‌جوشد. این بیت دعوتی است به تمرکز بر اصلاح درون و ایجاد ظرفیت پذیرش، به جای جستجوی بی‌حاصل بیرونی.