閱讀 卷 6 剩餘的窮人故事,他沒有直接透過勞動而獲得生計 詩聯 1906

M6:1906 — این سخن پایان ندارد وآن فقیر / گشته است از زخم درویشی عقیر

این سخن پایان ندارد وآن فقیرگشته است از زخم درویشی عقیر
✦ 以your language呈現此詩聯

M6:1906

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 摘自他的瑪斯納維講座錄音

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: این گفتار پایان ندارد، و آن بندهٔ فقیر / از زخم فقر و درویشی بی‌حاصل و عقیم شده است. معنا: مولانا می‌گوید که راه سخن در عرفان بی‌پایان است، و کسی که با فقر درونی و مسیر درویشی روبرو می‌شود، ممکن است در اثر این زخم‌ها، از هرگونه ثمردهی دنیوی تهی گردد.

شرح

در این بیت، مولانا از بی‌نهایتی سخن عارفانه می‌گوید و بلافاصله به حال «فقیر» می‌پردازد؛ کسی که در مسیر درویشی گام نهاده است. به نظر می‌رسد این «زخم درویشی» که او را «عقیر» (نازا، بی‌ثمر) ساخته، اشاره به حالتی دارد که عارف از بهره‌وری‌های مادی و دنیوی دور می‌شود. این تهی شدن از ثمرات دنیوی، نه یک نقص، بلکه نشانه‌ای از تمامیت در طریق فقر و فناست. ما پیش‌تر دیدیم که مولانا چگونه از «سودای سر بالا» سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که چگونه انسان باید رزق خویش را بر اساس «خو» و «استعداد» خود طلب کند، چه کسی که «عاشق نان» است و چه آنکه «مست جانان» شده. پس این «عقیر» گشتن از زخم درویشی، می‌تواند نتیجهٔ انتخابی آگاهانه باشد برای گام نهادن در مسیری که با ثروت‌های ظاهری ناسازگار است، و در نهایت به آن «رزق» معنوی که با «جانان» پیوند دارد، منجر می‌شود. زخم‌های درویشی، انسان را از ثمردهی دنیوی عقیم می‌کند، اما در برابر، او را برای باروری در عالم معنا آماده می‌سازد.

نکات کلیدی

  • راه سخن و معرفت عارفانه پایانی ندارد.
  • فقر و درویشی، زخم‌هایی دارد که از ثمردهی دنیوی می‌کاهد.
  • تهی شدن از ظواهر دنیا، نشانه‌ای از کمال در طریق عرفان است.
  • عقیم گشتن از امور مادی، فرد را برای باروری معنوی آماده می‌کند.
  • نصیب هر کس از رزق، متناسب با خو و استعداد اوست.

Sources: d6-s42 · 01:09:30 d6-s42 · 01:10:32 d6-s42 · 01:24:19

به زبانِ تو — 您的語言 · AI

討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》,每節詩句皆有引證

除非您分享,否則您的對話僅會留在此裝置上。

讀者們的提問

尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。