M6:2946 — چون شد اندر آب و چونش در ربود / چغز آبی کی شکار زاغ بود

این بیت، واکنش حیرت‌زده‌ی مردمی را به تصویر می‌کشد که شاهد صحنه‌ای عجیب هستند: قورباغه‌ای در هوا از منقار کلاغی آویزان است. آن‌ها که از اصل ماجرا بی‌خبرند، یعنی نمی‌دانند که موشی به قورباغه با نخی بسته شده و این موش است که شکار کلاغ شده، در حال گمانه‌زنی هستند. پرسش آن‌ها نشان‌دهنده‌ی یک نتیجه‌گیری اشتباه بر اساس ظواهر است. آن‌ها فرض می‌کنند که کلاغ به طریقی شگفت‌انگیز وارد آب شده و قورباغه را شکار کرده است، امری که با طبیعت این دو حیوان در تضاد است.

مولانا از این شگفتی مردم استفاده می‌کند تا نکته‌ی اصلی داستان را برجسته کند: عواقب ویرانگرِ دوستی و ارتباط با «یار ناجنس». مردم فقط معلول (صید شدن قورباغه) را می‌بینند، اما از علت اصلی (دوستی نابجای قورباغه با موش) غافل‌اند. این بیت در واقع مقدمه‌ای است برای فریاد خود قورباغه در بیت بعدی که می‌گوید این سزای کسی است که با موجودی بیگانه و نامناسب طرح دوستی بریزد. در نگاهی عمیق‌تر، این داستان نمادی از ارتباط روح (قورباغه‌ی آبزی) با نفس و تنِ خاکی (موش) است. وابستگی روح به عالم ماده، آن را در معرض خطراتی قرار می‌دهد که از جنس دنیای اصلی او نیست.