M6:792 — پیش مؤمن ماتم آن پاک‌روح / شهره‌تر باشد ز صد طوفان نوح

این بیت در ادامهٔ گفتگوی یک شخص اهل حلب با شاعری غریب است که از علت عزاداری مردم در روز عاشورا بی‌خبر است. آن شخص حلبی به شاعر توضیح می‌دهد که این ماتم برای «جانی که از قرنی بهست» (روح والایی که از یک قرن برتر است) یعنی امام حسین (ع) است.

مولانا در این بیت، از زبان آن مرد، جایگاه این واقعه را در چشم‌انداز معنوی یک «مؤمن» ترسیم می‌کند. او با یک مقایسهٔ بسیار قدرتمند، اهمیت این سوگواری را بیان می‌کند. طوفان نوح، یک رویداد عظیم و جهانی در تاریخ ادیان است که نماد نابودی کفر و نجات ایمان است. با این حال، مولانا می‌گوید برای مؤمنی که به عمق معانی راه یافته، ماتم شهادت حسین (ع) از صد طوفان نوح هم «شهره‌تر» و پرآوازه‌تر است.

این «شهرت» صرفاً به معنای معروفیت ظاهری نیست، بلکه به معنای اهمیت، تأثیر و مرکزیت در عالم معناست. طوفان نوح یک فاجعهٔ طبیعی و قضای الهی برای پاکسازی زمین بود، اما شهادت امام حسین (ع)، یک فاجعهٔ انسانی و تراژدی مبتنی بر اختیار بود که در آن، والاترین جلوه‌های ایثار، عشق و تسلیم در برابر ظلم و جهل به نمایش درآمد. از این رو، برای عارف، این رویداد درسی عمیق‌تر و نقطه‌ای درخشان‌تر در تاریخ معنویت بشر است.