全詩 ↗

1. 1 جان منی، جان منی، جان من·آن منی، آن منی، آن من
2. 2 شاه منی، لایق سودای من·قند منی، لایق دندان من
3. 3 نور منی، باش در این چشمِ من·چشم من و چشمهٔ حیوان من
4. 4 گل چو تو را دید، به سوسن بگفت·«سرو من آمد به گلستان من»
5. 5 از دو پراکنده، تو چونی؟ بگو·زلف تو و حال پریشان من
6. 6 ای رسنِ زلفِ تو پابند من·چاه زنخدان تو زندان من
7. 7 دست‌فشان، مست، کجا می‌روی؟·پیش من آ، ای گل خندان من!