بخش ۱۰ - گواهی فعل و قول بیرونی بر ضمیر و نور اندرونی
外在的行為與言語為內在的意念與光明作證
- M5:235 فعل و قول آمد گواهان ضمیرزین دو بر باطن تو استدلال گیر
- M5:236 چون ندارد سیر سرت در درونبنگر اندر بول رنجور از برون
- M5:237 فعل و قول آن بول رنجوران بودکه طبیب جسم را برهان بود
- M5:238 وآن طبیب روح در جانش رودوز ره جان اندر ایمانش رود
- M5:239 حاجتش ناید به فعل و قول خوباحذروهم هم جواسیس القلوب
- M5:240 این گواه فعل و قول از وی بجوکو به دریا نیست واصل همچو جو