閱讀 卷 5 章節 139 ← 上一節 · 下一節 →

بخش ۱۳۹ - گفتن خویشاوندان مجنون را کی حسن لیلی باندازه‌ایست چندان نیست ازو نغزتر در شهر ما بسیارست یکی و دو و ده بر تو عرضه کنیم اختیار کن ما را و خود را وا رهان و جواب گفتن مجنون ایشان را

瘋子周圍的人對他說:「萊拉的美貌也就那樣,城裡比她漂亮的還有很多,一個、兩個、十個,我們都可以給你介紹,你選一個,也放過我們,放過你自己吧。」瘋子回答了他們。

  1. M5:3280 ابلهان گفتند مجنون را ز جهلحسن لیلی نیست چندان، هست سهل
  2. M5:3281 بهتر از وی صد هزاران دلرباهست هم‌چون ماه اندر شهر ما
  3. M5:3282 گفت صورت کوزه است و حسن میمی خدایم می‌دهد از نقش وی
  4. M5:3283 مر شما را سرکه داد از کوزه‌اشتا نباشد عشق اوتان گوش کَش
  5. M5:3284 از یکی کوزه دهد زهر و عسلهر یکی را دست حق عز و جل
  6. M5:3285 کوزه می‌بینی ولیکن آن شرابروی ننماید به چشم ناصواب
  7. M5:3286 قاصِراتُ الطَّرف، باشد ذوق جانجز به خصم خود بننماید نشان
  8. M5:3287 قاصِراتُ الطَّرف، آمد آن مداموین حجابِ ظرف‌ها هم‌چون خِیام
  9. M5:3288 هست دریا خیمه‌ای در وی حیاتبَطّ را، لیکن کلاغان را مَمات
  10. M5:3289 زهر باشد مار را هم قوت و برگغیر او را زهر او دردست و مرگ
  11. M5:3290 صورت هر نعمتی و محنتیهست این را دوزخ، آن را جَنّتی
  12. M5:3291 پس همه اجسام و اَشیا تُبْصِرونواندرو قُوتست و سَم، لاتُبْصِرون
  13. M5:3292 هست هر جسمی چو کاسه و کوزه‌ایاندرو هم قوت و هم دل‌سوزه‌ای
  14. M5:3293 کاسه پیدا اندرو پنهان رَغَدطاعِمش داند کزان چه می‌خورد
  15. M5:3294 صورت یوسف چو جامی بود خوبزان پدر می‌خورد صد بادهٔ طَروب
  16. M5:3295 باز اِخْوان را از آن زهراب بودکان در ایشان خشم و کینه می‌فزود
  17. M5:3296 باز از وی مر زلیخا را سَکَرمی‌کشید از عشق، افیونی دگر
  18. M5:3297 غیر آنچ بود مر یعقوب رابود از یوسف غذا آن خوب را
  19. M5:3298 گونه‌گونه شربت و کوزه یکیتا نمانَد در می غیبت شکی
  20. M5:3299 باده از غیبست و کوزه زین جهانکوزه پیدا باده در وی بس نهان
  21. M5:3300 بس نهان از دیدهٔ نامحرمانلیک بر محرم هویدا و عَیان
  22. M5:3301 یا إلهی سُکِّرَتْ أَبْصارُنافَاعْفُ عَنّا أُثْقِلَتْ أَوزارُنا
  23. M5:3302 یا خَفیّاً قَدْ مَلَأْتَ الْخافِقَینقَدْ عَلَوتَ فَوقَ نُورِ الْمَشْرِقَین
  24. M5:3303 أَنْتَ سِرٌّ کاشِفٌ أَسْرارِناأَنْتَ فَجْرٌ مُفْجِرٌ أَنْهارِنا
  25. M5:3304 یا خَفِیَّ الذّاتِ مَحْسوسَ الْعَطاأَنْتَ کَالماءِ وَ نَحْنُ کَالرَّحا
  26. M5:3305 أَنْتَ کَالرِّیحِ وَ نَحْنُ کَالْغُبارتَخْتَفِی الرِّیحُ وَ غَبْراها جَهار
  27. M5:3306 تو بهاری ما چو باغ سبزِ خَوشاو نهان و آشکارا بخششش
  28. M5:3307 تو چو جانی ما مثال دست و پاقبض و بسط دست از جان شد روا
  29. M5:3308 تو چو عقلی ما مثال این زباناین زبان از عقل دارد این بیان
  30. M5:3309 تو مثال شادی و ما خنده‌ایمکه نتیجهٔ شادی فرخنده‌ایم
  31. M5:3310 جنبش ما هر دمی خود اَشْهَدستکه گواهِ ذُوالْجَلالِ سَرمَدَست
  32. M5:3311 گردش سنگ آسیا در اضطراباَشْهَد آمد بر وجودِ جویِ آب
  33. M5:3312 ای برون از وَهْم و قال و قیل منخاک بر فرق من و تمثیل من
  34. M5:3313 بنده نَشْکیبد ز تصویر خوشَتهر دمت گوید که جانم مَفْرَشَت
  35. M5:3314 هم‌چو آن چوپان که می‌گفت ای خداپیش چوپان و مُحِبِّ خود بیا
  36. M5:3315 تا شپش جویم من از پیراهنتچارقت دوزم ببوسم دامنت
  37. M5:3316 کس نبودش در هوا و عشق، جفتلیک قاصِر بود از تسبیح و گفت
  38. M5:3317 عشق او خرگاه بر گردون زدهجان سگ خرگاه آن چوپان شده
  39. M5:3318 چونک بحر عشق یزدان جوش زدبر دل او زد، ترا بر گوش زد