M1:1968 — بهر لقمه گشته لقمانی گرو / وقت لقمانست ای لقمه برو

这句诗运用了波斯语中“لقمه”（loqme，一口食物）和“لقمان”（Loqmān，卢格曼）这两个词的发音相似性，创造出深刻的对比。卢格曼是伊斯兰传统中的智慧圣贤，象征着内在的神圣智慧。而“一口食物”则代表了所有微小、短暂的世俗欲望——对食物、财富、地位等的渴求。

鲁米在此之前的诗句中，一直在描述一种神圣的“吹拂”（نفحات，nafahāt），即灵性觉醒的宝贵时机。然而，就在这样的时刻（“昨夜，另一种光彩正要显现”），最微不足道的欲望（“几口食物”）却闯了进来，堵塞了通往神圣体验的道路。这句诗正是对这种内在冲突的呐喊：我们内在的“卢格曼”——那广阔、充满智慧的灵性自我——竟然为了区区“一口食物”而被囚禁、典当。诗人因此发出命令：“智慧的时刻已到，食粮啊，你走开！”这不仅是对食物的驱逐，更是对所有阻碍我们领悟更高实相的世俗欲望的决绝告别。它强调，若要抓住神圣的启迪，就必须战胜那些看似无害却极具破坏力的日常贪恋。

این بیت در میانهٔ بحثی دربارهٔ «نفحات الهی» یا همان نسیم‌های رحمت خداوند می‌آید که فرصت‌هایی استثنایی برای رشد معنوی هستند. مولانا می‌گوید گاهی این فیض بزرگ از راه می‌رسد، اما دلبستگی‌های کوچک دنیوی، مانند یک «لقمه» غذا یا هر لذت مادی دیگر، راه آن را می‌بندد.

مولانا با استفاده از جناس زیبای «لقمه» و «لقمان»، تضاد میان این دو را به تصویر می‌کشد. «لقمان» نماد حکمت، معرفت و جان آگاه است، در حالی که «لقمه» نماد نیازهای پست جسمانی و تعلقات دنیوی است. بیت می‌گوید که ما گاهی خرد و معنویت عظیم خود را (که به حکمت لقمان تشبیه شده) فدای یک لذت آنی و کوچک می‌کنیم. این کار مانند به گروگان دادن گنجی گرانبها برای به دست آوردن چیزی بی‌ارزش است.

پیام اصلی بیت یک انتخاب است: در لحظه‌ای که فیض الهی (وقت لقمان) فرامی‌رسد، انسان باید آگاهانه لذت‌های حقیر مادی (لقمه) را کنار بزند تا بتواند آن موهبت بزرگ را دریافت کند. در غیر این صورت، آن فرصت معنوی از دست خواهد رفت و انسان در اسارت نیازهای جسمانی خود باقی خواهد ماند.