阐述这句圣训：“你们的主在你们生命的岁月中确有恩赐，所以务必争取它们。”

M1:1968 بهر لقمه گشته لقمانی گرووقت لقمانست ای لقمه برو 为了一口食粮，卢格曼沦为人质；智慧的时刻已到，食粮啊，你走开！为了些许世俗的欲望（一口食粮），你那与生俱来的智慧（卢格曼）就被绑架了。现在是觉醒、聆听智慧之时，所以必须命令那些微不足道的欲望退下。

M1:1969 از هوای لقمهٔ این خارخاراز کف لقمان همی جویید خار 为贪一口食，欲望抓心挠肝，你却向鲁格曼的掌中寻求荆棘。为了满足口腹之欲这微不足道的渴望，你反而舍弃了真正的智慧（鲁格曼），去追求那些伤害自己的东西（荆棘）。

M1:1970 در کف او خار و سایه‌ش نیز نیستلیکتان از حرص آن تمییز نیست 他掌中无刺，亦无其影，然贪欲使尔等失了分辨。你们向灵性导师（鲁格曼）索求世俗之物，但其实他手中根本没有这些伤人的“荆棘”，是你们自己的贪婪蒙蔽了双眼，让你们无法分辨真伪。

M1:1971 خار دان آن را که خرما دیده‌ایزانک بس نان‌کور و بس نادیده‌ای 你视为蜜枣之物，当知其为荆棘，因你如此食不知味，如此孤陋寡闻。你以为能满足你欲望的东西其实是伤人的荆棘，你之所以看不清，是因为你灵性盲目、见识短浅。

M1:1972 جان لقمان که گلستان خداستپای جانش خستهٔ خاری چراست 鲁格曼的灵魂，既是真主的玫瑰园，其灵魂之足，缘何竟为一刺所伤？这句诗在问：像鲁格曼这样充满神圣智慧的灵魂，本应像一座繁花似锦的玫瑰园，为何还会被世俗欲望这根微不足道的“刺”所伤害和阻碍呢？

M1:1973 اشتر آمد این وجود خارخوارمصطفی‌زادی برین اشتر سوار 这食棘的骆驼，便是人的俗身；穆斯塔法之裔，是骑在驼上的灵魂。此节诗将人的存在比作一头骆驼与骑手的组合：贪恋世俗欲望的肉身是那头只顾吃刺的骆驼，而高贵的灵魂则是骑在它背上的先知后裔。

M1:1974 اشترا تنگ گلی بر پشت تستکز نسیمش در تو صد گلزار رست 骆驼啊，你的背上驮着一捆玫瑰，它的芬芳，在你心中催生了百座花园。这句诗提醒世人，我们如同那只骆驼，身负着神圣的灵性（以玫瑰为喻），却因专注于世俗欲望（荆棘）而浑然不觉。

M1:1975 میل تو سوی مغیلانست و ریگتا چه گل چینی ز خار مردریگ 你的心向着沙地与荆棘，能从这荒漠之刺采到什么花？你的本性（如骆驼）渴望着世俗的、毫无价值的事物（沙漠与荆棘），但你又怎能从这些东西中获得任何真正的灵性之美（花朵）呢？

M1:1976 ای بگشته زین طلب از کو بکوچند گویی کین گلستان کو و کو 哦，你为这追寻而走街串巷，还要问多少遍“那花园在哪儿，在哪儿”？你向外苦苦追寻那神圣的花园，却不知道它就在你自身之内，你一直背负着它。

M1:1977 پیش از آن کین خار پا بیرون کنیچشم تاریکست جولان چون کنی 在你拔出这根脚底刺之前，你眼前一片昏暗，又如何能驰骋？在拔除你心中那根欲望的刺之前，你的灵性视野是盲目的，无法在精神世界里自由行动。

M1:1978 آدمی کو می‌نگنجد در جهاندر سر خاری همی گردد نهان 那容不下整个世界的人，竟藏身于一根刺的尖端。人的潜力浩瀚无边，本可容纳整个宇宙，却因执着于微不足道的世俗欲望（一根“刺”），而将自己局限其中，变得渺小不堪。

M1:1979 مصطفی آمد که سازد همدمیکلمینی یا حمیرا کلمی 穆斯塔法来，为觅得知音，“与我言语，哦，胡美拉，与我言语！”在此语境中，这句诗描绘了神圣精神（以先知穆斯塔法为代表）如何主动寻求与人类灵魂（以他的妻子胡美拉为代表）建立亲密的联结与对话。

M1:1980 ای حمیرا اندر آتش نه تو نعلتا ز نعل تو شود این کوه لعل 哦，胡麦拉，将你的马蹄铁置于火中，好让你的马蹄铁，将这山峦化为红玉。这句诗是先知穆斯塔法对灵魂的呼唤，敦促它投身于精神修炼的熔炉，从而将自身（及其所处的尘世）转化为珍贵的灵性本质。

M1:1981 این حمیرا لفظ تانیثست و جاننام تانیثش نهند این تازیان 这“胡美拉”一词，与灵魂一道，都被阿拉伯人冠以阴性之名。在阿拉伯语中，“胡美拉”（先知对妻子阿伊莎的昵称）和“灵魂”这两个词在语法上都是阴性的，但这只是语言的惯例，并不反映灵魂的真实本性。

M1:1982 لیک از تانیث جان را باک نیستروح را با مرد و زن اشراک نیست 然而，“阴性”于“生命”无伤无碍，“灵”本无涉于男女之别。尽管在阿拉伯语中，“生命”（جان, jān）一词是阴性的，但这并不贬低它，因为真正的“灵”（روح, rūḥ）是超越男女这种世俗分别的。

M1:1983 از مؤنث وز مذکر برترستاین نی آن جانست کز خشک و ترست 它超越阴柔与阳刚，此灵非彼灵，不由水土生。真正的灵性（或灵魂）超越了世间的性别划分，它并非由物质元素构成的、会生老病死的凡俗生命。

M1:1984 این نه آن جانست کافزاید ز نانیا گهی باشد چنین گاهی چنان 此魂非彼魂，非由食粮而增，亦非时而如此，时而那般。鲁米在此区分了两种魂：一种是依赖物质（如食物）维系、变化无常的凡俗生命，另一种则是超越物质、恒定不变的真正灵性本质。

M1:1985 خوش کننده‌ست و خوش و عین خوشیبی خوشی نبود خوشی ای مرتشی 祂是喜乐之源，是喜乐本身，是喜乐的精魂；无此真乐，何来之乐？啊，受贿之人！真正的神性之灵（جان）是喜乐的源头、喜乐本身及其本质。凡是从外物获得、而非源于这内在本质的快乐，都是虚假不实的。

M1:1986 چون تو شیرین از شکر باشی بودکان شکر گاهی ز تو غایب شود 当你因糖而甜，总有那可能，这糖有时会从你身边失踪。如果你的喜悦或灵性状态依赖于某个外在的源头，那么当那个源头消失时，你的状态也会随之消失。

M1:1987 چون شکر گردی ز تاثیر وفاپس شکر کی از شکر باشد جدا 一旦你因忠贞而化为糖，糖又怎会与糖自身分离？此诗节言明，当一个人的本质通过对神的忠诚而彻底转化后，他便与神圣的源头合一，再无分离可言。

M1:1988 عاشق از خود چون غذا یابد رحیقعقل آنجا گم شود گم ای رفیق 当爱人从自身觅得纯酿，朋友啊，理智便在那里迷航。当一个爱人（或苏非行者）的灵性滋养完全来自于其内在的、与神合一的本质时，世俗的、用于分析的理智在这种体验面前就完全失效了。

M1:1989 عقل جزوی عشق را منکر بودگرچه بنماید که صاحب‌سر بود 局部之理否认爱，纵然它看似洞察奥秘。惯于算计的局部理智无法理解爱的境界，即便它显得自己无所不知、深谙秘密。

M1:1990 زیرک و داناست اما نیست نیستتا فرشته لا نشد آهرمنیست 它虽机敏聪慧，却不曾“无”；天使若不化为“无”，便是恶魔。局部的理智虽然聪明，但因为它没有在爱中自我消融，所以它本质上仍是一种障碍，就像一个拒绝臣服的天使，其本质与魔鬼无异。

M1:1991 او بقول و فعل یار ما بودچون بحکم حال آیی لا بود 他言行上曾是我们的友伴，你若以“境况”审视，他便是虚无。仅凭言语和行为，小聪明看似是朋友；但从其真实的内在境况（ḥāl）来看，它一无所有，因为它尚未经历自我的消泯。

M1:1992 لا بود چون او نشد از هست نیستچونک طوعا لا نشد کرها بسیست 他必是“否定”，因他未从“存在”变为“不存在”；既然不曾自愿归于“无”，无数强制便会到来。此节诗在说，那尚未自愿舍弃自我（即“小我”之存在）的理智，本质上是一种否定。如果一个人不主动选择消融自我，那么生命中的种种痛苦与强制，便会迫使他走向这一步。

M1:1993 جان کمالست و ندای او کمالمصطفی گویان ارحنا یا بلال 灵魂是圆满，它的呼唤亦是圆满，穆斯塔法呼喊着：“比拉勒，让我们安歇吧！”在此语境中，这句诗描绘了灵性达到圆满境界时的状态：它渴望通过神圣的声音（如此处的祈祷呼唤）来体验与神合一的安宁与喜悦，正如先知穆罕默德渴望听到比拉勒的呼唤一样。

M1:1994 ای بلال افراز بانگ سلسلتزان دمی کاندر دمیدم در دلت 哦，比拉勒，扬起你那甜美的声音，源于我吹入你心中的那口神圣气息。穆圣敦促他的宣礼员比拉勒发出源自神圣启迪的祈祷召唤，这召唤能唤醒灵魂，超越凡俗的仪式。

M1:1995 زان دمی کادم از آن مدهوش گشتهوش اهل آسمان بیهوش گشت 当阿丹因那一口气息而沉醉，诸天众生的心智也随之昏迷。这句诗描绘了神圣气息的压倒性力量：当它吹向阿丹（Adam）时，其影响之大，甚至让天界的存有（如天使）都失去了清醒的意识。

M1:1996 مصطفی بی‌خویش شد زان خوب صوتشد نمازش از شب تعریس فوت 穆斯塔法闻那妙音而忘我，错失了“歇宿之夜”的晨祷。在这首诗的语境中，先知穆罕默德因沉浸于神圣的声音（在此指毕拉勒的唤拜声）而进入忘我境界，以至于错过了黎明礼拜，这并非过失，而是一种更高层次的灵性体验。

M1:1997 سر از آن خواب مبارک بر نداشتتا نماز صبحدم آمد بچاشت 他未从那蒙福的沉眠中抬起头，直到晨礼的时刻，已是晌午时分。在这神圣的体验中，先知穆圣沉睡不醒，完全错过了晨礼（Fajr）的时间，一直睡到了上午时分。

M1:1998 در شب تعریس پیش آن عروسیافت جان پاک ایشان دستبوس 在那新婚之夜，在那新娘面前，他們純淨的靈魂，獲准親吻祂的手。在這神聖的「塔爾利斯之夜」，先知穆罕默德的靈魂在與神聖臨在（被比作「新娘」）的親密交融中，達到了極致的虔敬與合一。

M1:1999 عشق و جان هر دو نهانند و ستیرگر عروسش خوانده‌ام عیبی مگیر 爱与灵魂，两者皆隐秘而深藏，我若称其为新娘，请莫要见怪。在此语境下，鲁米说，爱与灵魂都是不可见的、内在的真实。他用“新娘”这个比喻来形容这种神圣的体验，并请求读者不要因为这个世俗的比喻而挑剔指责。

M1:2000 از ملولی یار خامش کردمیگر همو مهلت بدادی یکدمی 若非那挚友给我片刻的喘息，我早已因他的厌倦而沉寂。若不是我的“挚友”（听者，也是神）催促我继续说下去，我早就因为怕他听得厌烦而住口了。

M1:2001 لیک می‌گوید بگو هین عیب نیستجز تقاضای قضای غیب نیست 但祂说：“说吧！这并非瑕疵，这不过是幽玄天命的敦促。”鲁米说，尽管他想保持沉默，但神却命令他继续言说，因为这种表达并非缺陷，而是神圣旨意的必然要求。

M1:2002 عیب باشد کو نبیند جز که عیبعیب کی بیند روان پاک غیب 只見過錯，本身即是過錯，自幽玄而來的純淨靈魂，豈會看見過錯？在神聖的體驗中，世俗眼中的“過錯”並非過錯；一個純淨的、與神性相通的靈魂，不會用挑剔的眼光看待事物。

M1:2003 عیب شد نسبت به مخلوق جهولنی به نسبت با خداوند قبول 对于愚昧的受造物，这诚然是瑕疵；但对于接纳万有的主，这绝非缺憾。在无知者眼中看似缺陷的行为，从接纳一切的上帝的视角来看，根本不是缺陷。

M1:2004 کفر هم نسبت به خالق حکمتستچون به ما نسبت کنی کفر آفتست 不信，相較於造物主，亦是智慧；一旦與我等相較，便成災禍。從上帝的視角看，就連“不信”（kufur）的存在也是其全盤智慧的一部分；但從人類的角度看，“不信”則是一種毀滅性的禍害。

M1:2005 ور یکی عیبی بود با صد حیاتبر مثال چوب باشد در نبات 纵然百般生命中，存有一丝瑕疵，亦如草木间，夹杂着一段枯枝。在充满神圣生命的事物中，即便存在一个看似的“瑕疵”，它也并非真正的缺陷，而是整体生命的一部分，就像植物中的木质部分一样自然。

M1:2006 در ترازو هر دو را یکسان کشندزانک آن هر دو چو جسم و جان خوشند 在天平上，两者被同等称量，因其两者，悦人一如身与魂。在此语境中，这句诗的意思是：对于已臻化境的纯净之人，其身体与灵魂在价值上是等同的，因为二者已完美融合，共同构成了一个令人愉悦的整体。

M1:2007 پس بزرگان این نگفتند از گزافجسم پاکان عین جان افتاد صاف 是故，先贤此言绝非虚妄：至纯之人的身躯，实与灵魂无异。这句诗是说，对于那些灵性达到极致的圣人，他们的肉体已经完全被精神所转化，以至于他们的身体就如同他们的灵魂一样纯净而富有生命力。

M1:2008 گفتشان و نفسشان و نقششانجمله جان مطلق آمد بی نشان 他们的言语、他们的气息、他们的形迹，皆化作无痕的绝对精神。对于那些灵性纯净的圣人而言，他们外在的一切表现——言谈、呼吸、甚至身体形态——都已完全消融，成为纯粹、无形无相的绝对精神的直接显现。

M1:2009 جان دشمن‌دارشان جسمست صرفچون زیاد از نرد او اسمست صرف 敌人的灵魂仅是纯粹的肉身，恰如双陆棋中的“齐亚德”，仅是纯粹的虚名。与圣人相反，那些敌视真理之人的灵魂，不过是未被精神化的肉体；它虽有“灵魂”之名，却无灵魂之实。

M1:2010 آن به خاک اندر شد و کل خاک شدوین نمک اندر شد و کل پاک شد 彼者入土，遂化为尘土；此者入盐，乃变为纯净。此诗节对比了两种灵魂的命运：一种与尘世同化，最终归于尘土；另一种则融入神圣的本质，从而得到净化与升华。

M1:2011 آن نمک کز وی محمد املحستزان حدیث با نمک او افصحست 穆圣之所以俊美优雅，源于那灵性之盐；他之所以言辞隽永，也因那充满妙趣的圣训。先知穆罕默德的内在灵性之美（盐），正是他那些充满智慧与魅力的言辞（圣训）力量的来源。

M1:2012 این نمک باقیست از میراث اوبا توند آن وارثان او بجو 这盐乃是先知遗留的遗产，去寻觅吧，继承者就在你身边。先知穆罕默德所具有的灵性魅力与智慧（“盐”）并未随他而去，而是由他的精神继承人——历代的圣徒与大师们——传承至今，并且他们就在你身边，你应当主动去寻找他们。

M1:2013 پیش تو شسته ترا خود پیش کوپیش هستت جان پیش‌اندیش کو 在你面前，你已就座，何来“面前”之说？面对你的“存在”，那能预见未来的灵魂又在何方？此诗节质问那些执着于时空概念的人：如果你已经与真我同在，又何必去寻找一个在你“面前”的目标？你那被物质存在所局限的、充满算计的灵魂，又怎能与超越时空的永恒精神相比？

M1:2014 گر تو خود را پیش و پس داری گمانبستهٔ جسمی و محرومی ز جان 若你自以为有前有后，你便被肉身束缚，失落了灵魂。如果你用空间方位（如前后、上下）来理解自己的存在，那么你还停留在物质身体的层面，无法体验到灵魂的无限实在。

M1:2015 زیر و بالا پیش و پس وصف تنستبی‌جهتها ذات جان روشنست 上下前后，皆为肉身之状；无方无向，乃是灵魂之光。空间方位（如上下、前后）是用来描述物质身体的属性，而灵魂的纯粹本质超越了所有方向与空间限制。

M1:2016 برگشا از نور پاک شه نظرتا نپنداری تو چون کوته‌نظر 借着君王纯净之光，敞开你的慧眼，如此你才不会像短视之人那般思量。借助神圣的光明来拓宽你的视野，这样你就不会错误地认为自己仅仅是这个受时空限制的肉体。

M1:2017 که همینی در غم و شادی و بسای عدم کو مر عدم را پیش و پس 你以为你仅是悲喜交加，仅此而已；哦，虚无！虚无哪有前与后之分？你若将自己看作仅由悲欢情绪构成的肉身，便会受困于时空；然而，你的本质是“虚无”，它超越了时间的前后与空间的上下。

M1:2018 روز بارانست می‌رو تا به شبنه ازین باران از آن باران رب 这是沛雨之日，彻夜前行吧，不是这场凡雨，而是主降的甘霖。现在正是神圣恩典沛然降临的时刻，你应该毫不迟疑地整日整夜投身其中——但这恩典并非物质世界的雨水，而是来自真主的精神甘霖。