M1:1971 — خار دان آن را که خرما دیده‌ای / زانک بس نان‌کور و بس نادیده‌ای

这句诗出现在鲁米探讨“神圣吹拂”（نفحات）的章节中。他将人的存在比作一头骆驼（M1:1973），上面载着一位神圣的骑手（穆罕默德的灵性）。骆驼（肉身与俗世欲望）天生喜欢吃荆棘（مغیلان），而骑手（灵魂）则向往玫瑰园。这句诗正是对这种内在冲突的直接剖析。

鲁米告诫我们，那些我们拼命追求以满足世俗欲望（لقمه，“一口食物”）的东西，看似甜美如“蜜枣”（خرما），实则不过是伤人的“荆棘”（خار）。我们之所以会犯这种错误，把有害之物当作滋养之物，是因为我们患有两种病：一是“食不知味”（نان‌کور），即灵性上的忘恩负义与麻木，无法分辨真正的精神食粮；二是“孤陋寡闻”（نادیده），即见识浅薄，因从未体验过真正的美好，便轻易被虚假的诱惑所吸引。

这句诗的核心在于“分辨”（تمییز），前一句诗（M1:1970）刚刚提到，正是贪婪（حرص）让我们失去了分辨能力。因此，鲁米在这里不是在进行抽象的道德说教，而是在进行一种精神诊断：我们对低级欲望的执着，源于一种感知上的缺陷。若要治愈这种缺陷，人必须认识到自己内在的神圣本质（“你背上的玫瑰园”），并将注意力从荆棘转向真正的精神滋养。

این بیت در ادامهٔ تمثیل «لقمان» و «لقمه» می‌آید. مولانا می‌گوید که انسان اسیر خواسته‌های نفسانی (لقمه) شده و از حکمت حقیقی (لقمان) غافل مانده است. این خواسته‌ها که در ظاهر جذاب و شیرین همچون خرما به نظر می‌رسند، در باطن خارهایی هستند که جان را می‌خراشند و انسان را از رشد باز می‌دارند.

مولانا دلیل این اشتباه فاحش را دو چیز می‌داند: «نان‌کوری» و «نادیدگی». نان‌کوری اصطلاحی است برای توصیف کسی که آنقدر غرق در نیازهای مادی و روزمره (نان) شده که چشمش بر حقایق معنوی و نعمت‌های والاتر بسته شده است. او فقط پوست را می‌بیند و از دیدن مغز ناتوان است. نادیدگی نیز به معنای بی‌تجربگی و ناآزمودگی در مسیر معنوی است. کسی که جز این دنیای مادی چیزی ندیده، هر سراب فریبنده‌ای را آب حیات می‌پندارد.

بنابراین، بیت هشداری است به سالک که فریب ظواهر دلکش امیال نفسانی را نخورد. این امیال، که وجود انسان را همچون شتری خارخوار به سوی بیابان‌های خشک می‌کشانند، مانع رسیدن به گلستان معرفتی هستند که روح الهی انسان (مصطفی‌زاده) شایستهٔ آن است.