M1:1976 — ای بگشته زین طلب از کو بکو / چند گویی کین گلستان کو و کو

这句诗出自一个比喻：人的身体（或小我）如同一只骆驼，而人的精神或灵魂则是它背上的一束芬芳玫瑰。骆驼天性爱吃荆棘（象征世俗欲望），对背上的宝藏浑然不觉，反而到处去寻找食物。

鲁米在这里直接对追寻者喊话。你就像那只骆驼，为了“追寻”（طلب）灵性实相，从一条街（کو）到另一条街，四处奔波，不停地问：“那座精神的花园（گلستان）在哪里？”这声“在哪儿，在哪儿”（کو و کو）既是焦急的询问，也与“街”（کو）的读音形成了巧妙的文字游戏。

这句诗的核心在于点明一种根本性的错位：我们向外寻求的，其实一直都在我们内在。就像骆驼背负着玫瑰却去啃食沙地里的蒺藜，追寻者也常常忽略了自身内在的神圣临在，而去外部世界苦苦寻觅。鲁米提醒我们，真正的旅程是向内的，我们必须意识到自己已经拥有的宝藏。

این بیت خطاب به سالک سرگشته‌ای است که در جستجوی حقیقت، عالم بیرون را زیر پا گذاشته است. مولانا با لحنی آمیخته به شفقت و عتاب به او یادآوری می‌کند که این جستجوی بیرونی بیهوده است. در ابیات قبل، وجود انسان به اشتری تشبیه شده که بر پشت خود «تنگ گلی» (نماد روح الهی و آن گلستان معنوی) را حمل می‌کند، اما طبع حیوانی‌اش او را به سمت خار و بیابان (دنیای مادی و امیال نفسانی) می‌کشاند.

بنابراین، پرسش مکرر «کو؟ کو؟» (کجاست؟ کجاست؟) نشانهٔ غفلت سالک از گنجی است که در درون خود دارد. او به جای توجه به درون و پرورش آن گلستان، در بیرون به دنبال نشانی از آن می‌گردد. مولانا او را به خودآگاهی و کشف حقیقت در باطن خویش فرامی‌خواند و هشدار می‌دهد که تا زمانی که «خار» تعلقات دنیوی در پای جانش خلیده، نمی‌تواند در این میدان جولان دهد و آن گلستان را بیابد.