M1:1998 — در شب تعریس پیش آن عروس / یافت جان پاک ایشان دستبوس

此聯詩句引用了伊斯蘭傳統中一個著名的典故：「塔爾利斯之夜」（Laylat al-Ta'ris）。當時，先知穆罕默德與同伴們在一次旅途中因極度疲憊而沉睡，錯過了晨禱。魯米將這次沉睡描繪成一次深刻的靈性體驗，而非一次過失。

在此，睡眠並非疏忽，而是一種神聖的沉醉，是靈魂被神聖之美（魯米將其比作「新娘」）全然吸引的結果。這種狀態超越了世俗的宗教義務。所謂「獲准親吻祂的手」（دستبوس），是一個象徵性的表達，意味著靈魂達到了與神親密無間、蒙獲悅納的最高境界。它表明，先知錯過晨禱的行為，源於一種更深層次的、壓倒一切的與神同在的狀態，這種狀態本身就是最高形式的敬拜。

این بیت به واقعه‌ی تاریخی «لیلة التعریس» اشاره دارد که در آن پیامبر (ص) و یارانش از فرط خستگی برای نماز صبح بیدار نشدند. مولانا این رویداد را از دیدگاه عارفانه بازتفسیر می‌کند. از نظر او، این خواب، یک خواب معمولی نبود، بلکه حالتی از بی‌خودی و غرقگی در حضور الهی بود.

مولانا این حضور الهی را به «عروس» تشبیه می‌کند؛ استعاره‌ای لطیف برای معشوق ازلی که زیبایی و وصالش، عاشق را از خود بی‌خود می‌کند. «دستبوس یافتن» نیز کنایه از رسیدن به مقام قرب، پذیرش، و کسب فیض و عنایت ویژه از جانب خداوند است. بنابراین، قضا شدن نماز صبح نه از روی غفلت، که نتیجه‌ی یک تجربه‌ی عمیق معنوی و وصال با معشوق حقیقی بوده است؛ جذبه‌ای چنان قدرتمند که حتی تکلیفی چون نماز را نیز تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد. این بیت نشان می‌دهد که گاهی «حال» بر «قال» و صورتِ عمل پیشی می‌گیرد و آنچه در باطن رخ می‌دهد، ارزشی فراتر از صورت ظاهری عبادت دارد.