M1:2710 — گفت زن صدق آن بود کز بود خویش / پاک برخیزی تو از مجهود خویش

这句诗出自一个故事：一位生活在沙漠里的阿拉伯人，想给远在巴格达的哈里发（即“万王之王”）送一件礼物。他的妻子建议他将家里最珍贵的东西——一罐雨水——作为献礼。在他们看来，这罐水是他们的全部财产和生命之源。

妻子的这番话定义了一种基于奉献的“真诚”（صدق）。她认为，真诚不在于礼物的贵重与否，而在于奉献者是否献出了自己的“全部所有”（بود خویش）。“彻底放下你力所能及的全部”（پاک برخیزی تو از مجهود خویش）强调了一种完全的、不计回报的给予。这份礼物之所以珍贵，不是因为水本身，而是因为它代表了这对夫妇倾其所有的虔诚心意。

鲁米借这个故事来比喻灵性追求者与神的关系。我们凡人能献给神的，就像那罐在河边的巴格达看来平淡无奇的雨水。我们的感官、身体和世俗的成就（“我们咸涩的感官之水”）在神的无限面前微不足道。然而，神所看重的并非礼物的价值，而是奉献者那份纯粹、彻底的诚心。真正的奉献是放弃自我的执着，将自己所拥有的一切——无论多么渺小——毫无保留地交托出去。

این بیت در داستان مرد عرب بادیه‌نشین قرار دارد که می‌خواهد کوزه‌ی آب باران، یعنی تمام سرمایه‌اش، را به خلیفه‌ی بغداد هدیه کند. همسر او با این سخن، عمل شوهرش را تشویق می‌کند و به آن معنایی عمیق‌تر می‌بخشد.

در اینجا، «صدق» صرفاً به معنای راستگویی نیست، بلکه یک اصطلاح عرفانی است که به معنای خلوص نیت و مطابقت کامل درون و بیرون است. صادق کسی است که در عشق و بندگی، هر چه دارد را بدون هیچ قید و شرطی فدا می‌کند. زن به شوهرش یادآوری می‌کند که ارزش هدیه‌ی او نه در خودِ آب، بلکه در این است که او «همه‌ی» دارایی و توانش (مجهود خویش) را تقدیم می‌کند. این عمل، نماد تسلیم و ایثار کامل بنده در برابر معشوق ازلی (خداوند) است.

مولانا این داستان ساده را به تمثیلی از رابطه‌ی انسان با خدا تبدیل می‌کند. کوزه‌ی آب باران، نماد دستاوردها، توانایی‌ها و کل دارایی معنوی و مادی انسان است. بخشیدنِ آن به «شاهنشاه» (خلیفه در ظاهر، و خداوند در باطن) به این معناست که سالک باید از هرچه دارد، حتی از تلاش و کوشش خود، دست بشوید و همه را متعلق به او بداند. اوج بندگی، برخاستن از «بودِ خویش» است؛ یعنی رها کردن کاملِ منیت و احساس مالکیت.

This couplet is the pivot in the story of the desert Arab. He and his wife are poor, and their most precious possession is a jar of rainwater. The wife encourages him to take this, their entire material wealth, as a gift to the Caliph in Baghdad. Her words define an essential Sufi concept of sincerity (ṣidq).

Sincerity, in this context, is not merely telling the truth. It is a state of being in which one's inner state and outer action are perfectly aligned. The wife's counsel is that true devotion requires giving from one's very essence (bud-e khwish) and with one's total effort (majhud-e khwish). It means to “rise up” (bar-khizi) and offer everything, detaching completely from the gift and the self that gives it. The value of the gift is not in its objective worth—which, as the reader knows, is nil in Baghdad where the Tigris flows—but in the totality of the giver's sacrifice.

Rumi will later allegorize this humble jar of rainwater as the human body and its limited senses, offered to God. This beyt establishes the ethical foundation for that allegory: the only gift worthy of the Divine is the complete offering of one's own limited existence.