M1:2907 — بلک چون آبست هر قطره از آن / هم سرست و پا و هم بی هر دوان

鲁米刚刚将他讲述的故事比作“恋人纷乱的思绪，无头无尾”（M1:2905），因为它既源于永恒的开端（无始），又与永恒的终结（无终）同在。这句诗深化了这一比喻。

他将故事比作水。水的每一滴，本身既是一个完整的实体（“有头有脚”），拥有水的全部本质，但同时它又只是浩瀚海洋的一部分，没有独立的开端或结尾（“两者皆无”）。同样，《玛斯纳维》中的每一个故事或诗句，既是一个可以独立理解的完整单元，又是指向一个无限、永恒的灵性实相的窗口。它既有结构，又超越了结构。

这句诗邀请读者不要仅仅将故事看作一个有始有终的线性叙述。相反，应该像体验水一样体验它：故事的任何一部分都蕴含着整体的精髓。它既是完整的，又是无限的，既具体，又抽象，反映了苏菲思想中部分与整体、有限与无限之间的悖论关系。

مولانا در بیت‌های پیشین، داستانی را که تعریف کرده (حکایت مرد عرب و همسرش) به «فکر عاشقان» تشبیه می‌کند که «بی پا و سر» است؛ یعنی آغاز و پایان مشخصی ندارد، زیرا از ازل تا ابد ادامه دارد. این بیت آن تشبیه را با استعاره‌ای دیگر روشن‌تر می‌سازد.

او می‌گوید این داستان مانند آب است. هر قطره‌ی آب، خودِ آب است و تمام خواص آن را در خود دارد. به همین شکل، هر جزء از این داستان نیز کل حقیقت آن را در خود نهفته دارد. از یک نگاه، هر قطره یک واحد مجزاست که می‌توان برایش «سر» (آغاز) و «پا» (پایان) در نظر گرفت. اما از نگاهی دیگر، همین قطره جزئی از یک اقیانوس بی‌کران است که نه آغازی دارد و نه پایانی. در واقع، این داستان، مانند کل وجود، یک حقیقت واحد و یکپارچه است که در نگاه ظاهری به اجزای گوناگون و زمان‌مند تقسیم شده، اما در باطن، واقعیتی ازلی و ابدی و فراتر از زمان است. مولانا با این بیت، خواننده را از دیدن داستان به عنوان یک حکایت صِرف، به دیدن آن به عنوان «نقد حال» و آینه‌ای از حقیقت کلی وجود دعوت می‌کند.