M1:2909 — زانک صوفی با کرّ و با فر بود / هرچ آن ماضی‌ست لا یذکر بود

鲁米在此处阐明苏菲行者的核心特质之一：活在当下。他刚刚宣称，之前讲述的“穷人献水罐给哈里发”的故事，并非只是一个故事，而是“我们当下的真实写照”（نقد حال ما و تست）。这句诗紧接着解释了为何要关注“当下”。

“冲锋与荣光”（کر و فر）是一个源自战场画面的波斯语词组，描绘了战士们反复冲杀、英勇奋战的动态景象。鲁米借用这个意象，说明苏菲行者的内心世界并非一片静态的安宁，而是一个充满活力、不断精进的战场。他时刻都在与自我（Nafs）搏斗，在灵性道路上“冲锋”，并因此身披属灵的“荣光”。这种状态要求全神贯注于此刻的“战斗”。

因此，第二行诗“凡是过往之事便不值一提”（هرچ آن ماضی‌ست لا یذکر بود）便是这种状态的必然结果。对于一个全心投入当下的人来说，过去的一切——无论是成功还是失败，荣耀还是羞辱——都已成为无关紧要的影子。沉湎于过去会分散心力，阻碍前进。阿拉伯语短语“لا یذکر”（la yudhkar），意为“不被提及”或“微不足道”，有力地强调了这种彻底的放下。这正是苏菲“当下之子”（ibn al-waqt）概念的诗意表达。

این بیت حال و مقام «صوفی» را توصیف می‌کند. مولانا درست در بیت قبلی تأکید کرده که حکایت خلیفه و مرد عرب، داستان گذشته نیست، بلکه «نقد حال» ما و شماست. این بیت دلیل آن را توضیح می‌دهد: صوفی حقیقی، یعنی انسان کامل یا سالکی که به مقصد نزدیک است، در قید گذشته و آینده نیست. او فرزند زمان حال (ابن‌الوقت) است.

«با کرّ و با فرّ بودن» به معنای زندگی کردن با تمام نیرو، شکوه و پویایی در لحظه‌ی اکنون است. «کرّ» به معنای حمله و بازگشت، کنایه از حضور فعال و تأثیرگذار در حال است، نه انفعال و غرق شدن در خاطرات. «فرّ» نیز به شکوه و عظمتی اشاره دارد که از این حضور کامل در لحظه ناشی می‌شود. چنین انسانی به آنچه گذشته است (ماضی) نمی‌پردازد و آن را به یاد نمی‌آورد («لا یَذکُر بود»). برای او، گذشته پایان یافته و تنها حقیقت زنده، همین دم است. این رهایی از گذشته، شرط اصلی زندگی روحانی و معنوی است، زیرا وابستگی به گذشته، مانع تجربهٔ بی‌واسطهٔ حقیقت در زمان حال می‌شود.